“ติ๊ง—ตรวจพบจุดเช็กอินแห่งใหม่ ต้องการเช็กอินหรือไม่”
“เช็กอิน”
“สถานที่เช็กอิน: เมืองจิง เช็กอินสำเร็จ มอบรางวัล: ร่างกายต้านพิษทุกชนิด เพิ่มคะแนน 10 แต้ม”
ถังมู่อวี่นอนเอกเขนกอย่างเบื่อหน่ายอยู่ในห้องชุดหรูของโรงแรม ฟังจิ่วจิ่วรายงานรางวัลจากการเช็กอิน จู่ ๆ คำว่า “ต้านพิษทุกชนิด” ก็จุดความสนใจของเธอขึ้นมา
“จิ่วจิ่ว ฉันเริ่มสงสัยโลกใบนี้ขึ้นมาจริง ๆ แล้วนะ ที่หางโจวได้ความสามารถในการเป็นมิตรกับสัตว์ ส่วนที่เมืองจิงนี่กลับได้ร่างกายต้านพิษทุกชนิด โลกใบนี้ดูไม่ธรรมดาเลย!”
จิ่วจิ่วแกว่งหางใหญ่ของมัน น้ำเสียงเนิบนาบไม่ต่างกัน “ระบบก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่พวกเราเป็นแค่ตัวประกอบ ไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องหลักของโลกนี้ โดยพื้นฐานแล้วก็ไม่มีอันตรายหรอก แต่ระวังตัวไว้หน่อยก็ดี ระบบเคยได้ยินมาว่ารุ่นพี่คนหนึ่งในโลกโบราณ เจ้าของระบบของเขาไปพัวพันกับตัวเอกจนถูกลากเข้าไปในเนื้อเรื่อง สุดท้ายไม่เพียงทำภารกิจล้มเหลว เจ้าของระบบของรุ่นพี่ยังเกือบตายด้วย ยังดีที่กระตุ้นกลไกคุ้มครองขึ้นมาได้ ไม่อย่างนั้นคงนึกไม่ออกเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น”
ถังมู่อวี่ฟังแล้วอดสูดปากไม่ได้ น่ากลัวอยู่เหมือนกันนะ ดูจากรางวัลพิเศษสองอย่างนี้ก็รู้แล้วว่าโลกนี้ไม่ธรรมดาเท่าไร อยู่ให้ห่างจากตัวเอกไว้ดีกว่า เธอไม่อยากเพิ่งได้เริ่มต้นใหม่ทั้งที แล้วต้องจบชีวิตลงง่าย ๆ อีกครั้ง
ถังมู่อวี่กับจิ่วจิ่วมาถึงเมืองจิงได้เกือบหนึ่งสัปดาห์แล้ว ทั้งคู่เที่ยวชมสถานที่ท่องเที่ยวไปเกือบหมด จุดเช็กอินที่ปลดล็อกในละแวกเมืองจิงก็เช็กอินไปได้เกินครึ่งแล้ว มนุษย์หนึ่งคนกับระบบหนึ่งตัวอยู่เมืองจิงนานเข้าก็เริ่มเบื่อจริง ๆ
“จิ่วจิ่ว รู้ไหมว่าในเมืองจิงมีอะไรสนุก ๆ บ้าง อยู่ที่นี่จนฉันแทบจะขึ้นราแล้ว”
ถังมู่อวี่จมตัวอยู่บนโซฟาหนังแท้นุ่ม ๆ ส่วนจิ่วจิ่วนอนขดอย่างเกียจคร้านอยู่บนท้องของเธอ ส่งเสียงครางครืดคราด ภาพตรงหน้าช่างอบอุ่นเหลือเกิน เป็นชีวิตที่ถังมู่อวี่ในชาติก่อนแทบไม่กล้าฝันถึง
“ระบบขอดูหน่อย...เจอแล้ว พรุ่งนี้มีงานประมูล มู่อวี่ อยากไปดูไหม”
จิ่วจิ่วตรวจพบจากเครือข่ายข้อมูลขนาดใหญ่ว่าพรุ่งนี้จะมีงานประมูลแถวนี้ ของที่นำมาประมูลส่วนใหญ่เป็นเครื่องประดับหยก มันคิดว่ามู่อวี่น่าจะชอบ
“ได้สิ ฉันยังไม่เคยไปงานประมูลเลย งั้นพรุ่งนี้เราไปดูกัน”
ถังมู่อวี่ได้ยินแล้วก็ตื่นเต้นขึ้นมา พอจะไปงานประมูลทั้งทีก็ต้องแต่งตัวให้สวย เธอพูดพลางพาจิ่วจิ่วออกไปซื้อเสื้อผ้า
ทั้งคู่เดินซื้อของกันอยู่ตลอดบ่าย ได้เสื้อผ้ามาไม่น้อย และยังซื้อให้จิ่วจิ่วอีกหลายชุดด้วย เดิมทีลูกแมวตัวน้อยก็น่ารักประณีตอยู่แล้ว พอแต่งตัวก็ยิ่งดูน่ารักขึ้นไปอีก โดยเฉพาะตอนที่มนุษย์หนึ่งคนกับแมวหนึ่งตัวซึ่งต่างก็แต่งตัวอย่างประณีตยืนอยู่ด้วยกัน ก็ราวกับเป็นภาพงดงามสะดุดตา
จิ่วจิ่วเห็นกระโปรงตัวใหม่ที่ถังมู่อวี่ซื้อให้ ก็เอาแต่โพสต์แสดงความดีใจลงในกลุ่มแชตระบบ เพื่อนระบบคนอื่น ๆ เห็นท่าทางอวดของของจิ่วจิ่วแล้วต่างก็ไม่อยากมอง ขณะเดียวกันก็มีหลายตัวอิจฉาที่จิ่วจิ่วได้เจอเจ้าของระบบอย่างถังมู่อวี่ ซึ่งเต็มใจจ่ายเงินให้ระบบ
ในหน่วยงานระบบ ความสัมพันธ์ระหว่างระบบกับเจ้าของระบบนั้นซับซ้อนละเอียดอ่อน มีน้อยคู่ที่จะไว้ใจกันและสนิทสนมกันเหมือนถังมู่อวี่กับจิ่วจิ่ว ส่วนใหญ่เป็นเพียงความสัมพันธ์แบบร่วมมือกัน ความรู้สึกที่มีต่อกันก็จืดจาง เพราะพวกเขาไม่ได้ผูกพันกับเจ้าของระบบไปตลอดกาล เมื่อทำภารกิจแต่ละอย่างเสร็จ เจ้าของระบบที่ผูกพันอยู่ด้วยก็เลือกได้ว่าจะอยู่ในโลกภารกิจ เก็บคะแนนให้พอแล้วกลับไปยังโลกเดิม หรือเลือกเกิดใหม่เพื่อไปใช้ชีวิตที่ดีกว่า
เจ้าของระบบในหน่วยงานระบบไม่เคยเป็นคนเดิมตลอดไป ทุกครั้งที่เปลี่ยนโลกก็ต้องเปลี่ยนเจ้าของระบบตามไปด้วย ความรู้สึกระหว่างระบบกับเจ้าของระบบจึงจืดจาง ระบบทุกตัวในหน่วยงานระบบล้วนมีอารมณ์และจิตสำนึกของตนเอง ระบบยังมีกลไกป้องกันตัว เพื่อไม่ให้อารมณ์ความรู้สึกมาผูกมัด พวกมันจึงเลือกเว้นระยะห่างจากเจ้าของระบบ ความสัมพันธ์ใกล้ชิดแบบจิ่วจิ่วกับถังมู่อวี่จึงเกิดขึ้นได้ยาก เพราะเมื่อเกิดความผูกพันแล้วก็ยากจะตัดใจ ระบบบางตัวมองว่าสิ่งเหล่านี้กลายเป็นภาระของตน
แต่จิ่วจิ่วไม่เหมือนระบบอื่น แม้จะเป็นระบบเกิดใหม่ ทว่าตั้งแต่เริ่มติดต่อกับถังมู่อวี่ มันก็พบว่าเธอเป็นคนอ่อนโยนมาก ไม่ว่าจะปฏิบัติต่อผู้คนหรือสิ่งอื่น ๆ ก็ล้วนดีด้วยทั้งนั้น เมื่อได้ใกล้ชิดกับถังมู่อวี่ จิ่วจิ่วก็พบว่าเธอเป็นคนที่หากใครดีกับเธอเพียงหนึ่งส่วน เธอก็จะดีกลับไปถึงสิบส่วน ยิ่งใช้เวลาร่วมกันมากขึ้น จิ่วจิ่วก็ยิ่งวางใจ มันอดอยากเข้าใกล้ถังมู่อวี่ไม่ได้ จิ่วจิ่วเคยคิดเหมือนกันว่าถ้าเจ้าของระบบของมันเป็นถังมู่อวี่ไปตลอดก็คงดี แต่นี่ไม่เคยมีมาก่อนในหน่วยงานระบบ ระบบตัวอื่น ๆ ก็เคยบอกข้อดีข้อเสียของเรื่องนี้ให้จิ่วจิ่วฟังแล้ว ถึงอย่างนั้นมันก็ยังไม่อยากห่างจากถังมู่อวี่ มันคิดว่าการได้พบคนแสนดีอย่างเธอเป็นโชคของมัน หากเป็นไปได้ มันก็อยากทำภารกิจร่วมกับถังมู่อวี่ไปตลอด
จิ่วจิ่วไม่เคยเล่าเรื่องเหล่านี้ให้ถังมู่อวี่ฟัง นี่เป็นความเห็นแก่ตัวเล็ก ๆ ของมัน มันไม่รู้ว่าถังมู่อวี่จะยินดีหรือไม่ และไม่รู้ว่าหน่วยงานระบบจะยอมทำลายธรรมเนียมเดิมเพื่อตัวมันหรือเปล่า เมื่อไม่มีความหวังก็ไม่ต้องผิดหวัง มันจึงไม่เคยเอ่ยเรื่องนี้กับถังมู่อวี่
ถังมู่อวี่มองจิ่วจิ่วในชุดกระโปรงตัวน้อยแล้วเหม่อลอย เธอรู้สึกว่าระบบน้อยตัวนี้เหมือนมีเรื่องกลุ้มใจ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แต่เธอก็ไม่ได้ถาม อย่างไรเสียก็เป็นเรื่องส่วนตัวของระบบน้อย ถ้ามันไม่พูด เธอก็จะไม่ถาม
เมื่อจิ่วจิ่วหลุดจากภวังค์ได้สติก็เห็นถังมู่อวี่สวมชุดราตรีสั่งตัด ยืนส่องกระจกอยู่ ชุดนั้นเป็นแบบเกาะอก กระโปรงยาวสีขาวมีไข่มุกเรียงประดับรอบเอว ผ้าตาข่ายบางสีขาวตรงหน้าอกเผยให้เห็นแผ่วจาง ชวนให้รู้สึกเย็นตาและหลุดพ้นจากโลกีย์ ราวกับนางฟ้าที่ร่วงหล่นลงมาในโลกมนุษย์
จิ่วจิ่วอดถ่ายภาพฉากนี้เก็บไว้ในชิปของมันไม่ได้ มันคิดว่าแม้จะอยู่กับถังมู่อวี่ไปตลอดไม่ได้ อย่างน้อยก็ยังมีความทรงจำร่วมกัน
ถังมู่อวี่มองตัวเองในกระจกที่งดงามเหลือเกิน แล้วอดคิดไม่ได้ว่า เงินนี่ช่างบำรุงคนได้จริง ๆ พอคิดว่าตอนนี้ตัวเองได้ใช้ชีวิตแบบนี้ ในใจก็อดขอบคุณจิ่วจิ่วอีกครั้งไม่ได้ หากไม่มีมัน เธอคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ตัวเองจะอยู่ที่ไหน ครั้นหันกลับไปมองหาจิ่วจิ่ว ก็เห็นลูกแมวตัวหนึ่งกำลังจ้องเธอเขม็ง ราวกับถูกความงามของเธอทำให้เคลิบเคลิ้มไปแล้ว
ถังมู่อวี่เห็นท่าทางของจิ่วจิ่วแล้วก็อดไม่ไหว เรียกปลุกมันในใจทันที
“จิ่วจิ่ว ฉันสวยใช่ไหม ૧(●´৺`●)૭”
จิ่วจิ่วได้ยินเสียงถังมู่อวี่ ถึงค่อยหลุดออกจากความงามของเธอ จิ่วจิ่วรู้ตั้งแต่ตอนผูกพันกับถังมู่อวี่แล้วว่าเธอสวยมาก แต่ถังมู่อวี่ในวันนี้กลับแตกต่างจากเมื่อก่อน บุคลิกของเธอดูเปลี่ยนไปทั้งคน
จิ่วจิ่วยังจำครั้งแรกที่ได้เจอถังมู่อวี่ได้ ตอนนั้นบุคลิกของเธอยังไม่เป็นอย่างทุกวันนี้ ถังมู่อวี่ในเวลานั้นดูเหม่อลอยไปหมด ต่อให้หน้าตาสะดุดตาแค่ไหนก็ยังถูกบดบัง ทำให้เธอดูหม่นหมองอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ถังมู่อวี่ราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน กลายเป็นคนสุขุมมั่นใจ มีบุคลิกที่ชาติก่อนไม่เคยมี
“มู่อวี่สวยมากจริง ๆ ตอนระบบเจอเธอครั้งแรกก็คิดว่าเธอสวยแล้ว แต่ตอนนี้เธอมั่นใจและสุขุมกว่าเมื่อก่อนมาก บุคลิกก็เปลี่ยนไปเยอะ สวยขึ้นอีกด้วย”
เดิมทีถังมู่อวี่ก็แค่แอบหลงตัวเองนิดหน่อย แต่พอได้ฟังคำพูดจริงใจของจิ่วจิ่ว หัวใจของเธอก็ถูกกระทบทีละนิด ถังมู่อวี่ในชาติก่อนไม่มีเพื่อนมากนัก เพราะแค่ใช้ชีวิตก็เหนื่อยมากแล้ว เธอรู้สึกว่าชีวิตตอนนี้เหมือนความฝัน ยอดเยี่ยมเกินไป เธอยังคิดด้วยว่าการได้พบจิ่วจิ่วคงเป็นเพราะชาติก่อนเธอทำความดีไว้มากมาย แต่เมื่อนึกได้ว่าพอภารกิจทั้งหมดจบลง เธอกับจิ่วจิ่วก็ต้องแยกจากกัน ก็รู้สึกเสียดายเหลือเกิน
“จิ่วจิ่ว การได้เจอเธอนี่ดีมากจริง ๆ ฉันอยากทำภารกิจกับเธอไปเรื่อย ๆ ถ้าเป็นแบบนั้นเราก็จะอยู่ด้วยกันได้ตลอดไป ได้เจอเธอแล้วฉันรู้สึกโชคดีมากจริง ๆ”
จิ่วจิ่วมองถังมู่อวี่ เห็นความจริงใจในดวงตาของเธอ และสัมผัสได้ถึงความสุขเต็มเปี่ยมในคำพูดนั้น ข้างในใจของจิ่วจิ่วแทบจะพองฟูด้วยความดีใจ มันตัดสินใจแล้วว่าคืนนี้จะกลับไปหามหาเทพ เพื่อถามว่าจะทำอย่างไรให้มันได้เป็นคู่หูกับมู่อวี่ไปตลอด *ଘ(੭*ˊᵕˋ)੭* ੈ✩‧₊˚
“มู่อวี่ ที่จริงระบบก็คิดเหมือนกันว่าการได้พบเธอเป็นโชคของระบบ ระบบก็อยากทำภารกิจกับเธอ อยากอยู่กับเธอไปตลอด”
ถังมู่อวี่กับจิ่วจิ่ว มนุษย์หนึ่งคนกับระบบหนึ่งตัว ต่างกล่าวชื่นชมและซาบซึ้งใจกันอยู่ในใจ ส่วนในสายตาพนักงานร้านที่อยู่ข้าง ๆ ภาพตรงหน้ากลับเป็นเด็กสาวแสนสวยกับลูกแมวแสนน่ารักกำลังจ้องตากันอย่างลึกซึ้ง ฉากนี้ดึงดูดสายตาผู้คนมากมาย
มนุษย์หนึ่งคนกับระบบหนึ่งตัวเพิ่งซาบซึ้งใจกันเสร็จก็สังเกตเห็นว่ามีสายตาหลายคู่กำลังมองมา ถังมู่อวี่พลันเริ่มประหม่าเข้าสังคม รีบอุ้มจิ่วจิ่วไปจ่ายเงินแล้วเดินออกจากร้านทันที