ถังมู่อวี่จัดระเบียบข้อมูลตัวตนทั้งหมดในหัวเรียบร้อยแล้ว ก็ตัดสินใจว่าจะใช้ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนตระเวนเช็กอินสถานที่ต่าง ๆ ในหางโจวให้ครบ
จุดแรกคือร้านโหลวไว่โหลวอันเลื่องชื่อของหางโจว
ถังมู่อวี่ยืนอยู่หน้าร้านโหลวไว่โหลว มองอาคารตรงหน้าด้วยความรู้สึกมากมาย ชาติก่อนอย่าว่าแต่ร้านโหลวไว่โหลวเลย หางโจวเธอก็ยังไม่เคยมา เอาแต่ดิ้นรนทำงานหาเลี้ยงชีพจนไม่มีวันไหนได้ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ สุดท้ายก็สิ้นใจไปเสียอย่างนั้น
แต่ตอนนี้ชีวิตเธอดีขึ้นแล้ว หากเป็นเมื่อก่อน สถานที่แบบนี้เธอคงไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเข้าไป กลัวว่าพลาดนิดเดียวกระเป๋าสตางค์จะปลิวหาย
ถังมู่อวี่บ่นกับจิ่วจิ่วในใจว่า «จิ่วจิ่ว ต้องยอมรับเลยว่าการมีเงินนี่ดีจริง ๆ เมื่อก่อนสถานที่แบบนี้ ฉันไม่กล้าแม้แต่จะมองด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้ฉันเดินเข้าไปได้อย่างไม่ต้องเกรงใจแล้ว»
«นี่คงเป็นความมั่นใจที่บัตรดำมอบให้สินะ»
จิ่วจิ่วฟังคำพูดของถังมู่อวี่ แล้วโยกตัวไปมาในหัวเธอ «ผูกพันกับระบบนี้ รับรองว่าไม่ขาดทุนแน่ สถานที่แบบนี้ยังมีอีกเยอะเลย»
ถังมู่อวี่ฟังแล้วลองคิดดู หมายความว่าสถานที่หรูหราแบบนี้ยังมีให้เช็กอินอีกหลายแห่ง ถ้าอย่างนั้นเธอก็ต้องวางท่าให้ดี ไม่อย่างนั้นคงขายหน้าแย่
ถังมู่อวี่เดินเข้าไปในร้านโหลวไว่โหลว พนักงานก็รีบเข้ามาต้อนรับทันที บริการดีทีเดียว พวกเธอเดินตามพนักงานไปยังห้องส่วนตัวที่จองไว้ ระหว่างทางก็ชมทิวทัศน์ภายในร้านไปด้วย
ต้องยอมรับว่าของแพงก็มีเหตุผลของมัน แค่ทิวทัศน์ก็แตกต่างจากข้างนอกแล้ว ให้บรรยากาศแบบเจียงหนาน มองวิวอย่างเดียวก็รู้สึกสดชื่นสบายใจ
«จิ่วจิ่ว ของแพงก็มีเหตุผลของมันจริง ๆ แค่อาคาร การออกแบบ แล้วก็รูปแบบการตกแต่งนี่... จุ๊ ๆ ๆ รู้สึกว่าเงินที่จ่ายไปคุ้มขึ้นมาหน่อยแล้ว»
«ใช่แล้ว สร้างอาคารนี้ขึ้นมาก็ต้องใช้เงินไม่น้อยเหมือนกัน ตรวจพบสถานที่ที่เช็กอินได้ ต้องการเช็กอินหรือไม่ ใช่/ไม่ใช่»
«ไว้เช็กอินทีหลังดีกว่า รอถึงห้องส่วนตัวก่อน ไม่รู้ว่าคราวนี้จะได้อะไร»
ถังมู่อวี่สื่อสารกับจิ่วจิ่วในใจ ไม่นานพวกเธอก็มาถึงหน้าห้องส่วนตัว ห้องนี้หันหน้าเข้าหาทะเลสาบซีหู พอนั่งลงก็เห็นวิวทะเลสาบได้ทันที นับว่าดีมาก
ถังมู่อวี่ดูเมนูที่พนักงานยื่นให้ แล้วสั่งอาหารง่าย ๆ สองสามอย่าง พอพนักงานออกไป เธอก็รีบเช็กอินอย่างอดใจไม่ไหว
«จิ่วจิ่ว เริ่มเช็กอินได้»
ถังมู่อวี่ถูมือในใจอย่างตื่นเต้น ตั้งตารอว่าคราวนี้จะได้ของดีอะไร
จิ่วจิ่วรับคำสั่งเช็กอินจากถังมู่อวี่ แล้วดำเนินการทันที
«ติ๊ง—เช็กอินสำเร็จ ได้รับรางวัล ความสามารถในการเป็นมิตรกับสัตว์ และแต้ม 10 แต้ม»
ถังมู่อวี่ได้ยินรางวัลแล้วก็ชะงักไปทันที ความสามารถในการเป็นมิตรกับสัตว์ หมายถึงอย่างที่เธอคิดหรือเปล่า
«จิ่วจิ่ว ความสามารถในการเป็นมิตรกับสัตว์นี่มันยังไงกัน ระบบมีรางวัลแบบนี้ด้วยเหรอ»
จิ่วจิ่วสัมผัสได้ถึงความสงสัยของถังมู่อวี่ จึงเริ่มอธิบาย «รางวัลจากการเช็กอินเป็นแบบสุ่มว่าได้อะไรแน่ ระบบก็ไม่รู้เหมือนกัน รางวัลพวกนี้จะไม่เกินขอบเขตของโลกนี้ อย่างเช่นโลกยุคปัจจุบัน ก็จะไม่มีสิ่งของจากโลกบำเพ็ญเซียนปรากฏขึ้น»
ถังมู่อวี่ฟังคำตอบแล้วคลายความสงสัยลงไปบ้าง หมายความว่าโลกนี้อนุญาตให้มีความสามารถแบบนี้ได้ ในเมื่อเป็นเช่นนั้นก็ไม่มีปัญหา
จู่ ๆ ถังมู่อวี่ก็นึกอะไรขึ้นได้ แววตาพลันเปล่งประกายตื่นเต้น «จิ่วจิ่ว ถ้าฉันใช้ความสามารถเป็นมิตรกับสัตว์นี้ สัตว์ทุกตัวก็จะสนิทกับฉันใช่ไหม»
«ตามหลักการแล้วก็ใช่ เมื่อใช้ความสามารถนี้ สัตว์ทุกตัวจะเข้าหาคุณ พวกมันจะไม่ทำร้ายคุณ»
ถังมู่อวี่ตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ยินเช่นนั้น «ถ้าอย่างนั้นฉันก็ลูบคลำพวกสัตว์ขนฟูนุ่มนิ่มได้ตามใจเลยสิ»
จิ่วจิ่วที่ได้ยินถึงกับค้างไปเล็กน้อย จุดสนใจของโฮสต์ตัวเองช่างเพี้ยนเสียจริง
«จะเข้าใจแบบนั้นก็ได้»
ถังมู่อวี่หัวเราะลั่นในใจอย่างบ้าคลั่ง ฮึ ๆ ๆ ๆ ๆ เจ้าพวกตัวฟูนุ่มนิ่มทั้งหลาย ฉันมาแล้ว! ฮึ ๆ ๆ ๆ ๆ
จิ่วจิ่วมองสีหน้าตื่นเต้นอย่างไร้สาเหตุของโฮสต์ตัวเอง แล้วตัวสั่นงันงก โฮสต์ของตัวเองดูเหมือนจะไม่ค่อยปกติสักเท่าไร
พอถังมู่อวี่ได้สติ ก็รู้ตัวว่าเหมือนจะทำระบบตัวน้อยตกใจ เธอจึงรู้สึกกระดากใจ นับตั้งแต่ได้ตัวตนใหม่ สิ่งที่เก็บกดไว้ในชาติก่อนก็เหมือนได้รับการปลดปล่อยออกมา
ชีวิตชาติก่อนของถังมู่อวี่ตึงเครียดมาตลอด ตอนอยู่สถานสงเคราะห์ก็ต้องคอยคิดเรื่องค่าเล่าเรียนกับผลการเรียน กดดันตัวเองอยู่เสมอ ต่อมาเข้าเรียนมหาวิทยาลัยจนถึงตอนหางาน ก็ยังคอยกังวลเรื่องอนาคต ไม่เคยผ่อนคลายได้เหมือนตอนนี้เลย
อารมณ์ที่เก็บกดมานานดูเหมือนจะถูกปลดปล่อยออกมาหมดในตอนที่เธอตายจากชาติก่อน ตอนนี้เธอไม่ต้องแบกรับแรงกดดันมากมาย แถมยังมีระบบตัวน้อยอยู่เป็นเพื่อน ทุกวันจึงมีความสุขมาก
ระหว่างที่ถังมู่อวี่กำลังทอดถอนใจ อาหารก็ถูกยกมาเสิร์ฟครบแล้ว เธอมองอาหารตรงหน้าที่ทั้งสีสัน กลิ่น และรสชวนให้น้ำลายสอ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปแชะ ๆ อยู่พักใหญ่ แม้ในโลกนี้เธอยังไม่มีเพื่อน แต่ของดี ๆ แบบนี้ก็ยังน่าแบ่งปันให้คนอื่นเห็น
ตอนแรกถังมู่อวี่ตั้งใจจะสั่งปลาทะเลสาบซีหูเปรี้ยวหวานด้วย แต่พอนึกถึงคำวิจารณ์ของทุกคนที่เห็นในคลิปเมื่อชาติก่อน เธอก็ชักมือกลับเงียบ ๆ เพราะการทิ้งขว้างอาหารเป็นเรื่องน่าอับอาย
«ว้าว จิ่วจิ่ว อาหารจานนี้อร่อยมากเลย ไม่รู้ว่าร้านโหลวไว่โหลวในชาติก่อนกับร้านโหลวไว่โหลวที่นี่ ที่ไหนอร่อยกว่ากันนะ จริงสิ เธอบอกว่าสองโลกนี้มีอะไรคล้ายกันตั้งเยอะ แล้วทำไมถึงไม่เหมือนโลกที่เกิดจากนิยายล่ะ»
ถังมู่อวี่คิดแล้วก็รู้สึกสงสัย โลกนี้คล้ายกับโลกที่เธอเคยอยู่ในชาติก่อนมาก ตอนค้นข้อมูลทางอินเทอร์เน็ต เธอพบว่าประวัติศาสตร์บางเหตุการณ์ไม่ตรงกัน แต่เนื้อหาโดยรวมก็แทบไม่ต่างกัน
«เป็นเรื่องปกติ นักเขียนนิยายบางคนเขียนเรื่องโดยอ้างอิงเนื้อหาจากโลกเดิม โลกนี้อาจเป็นแบบนั้นก็ได้ เลยทำให้คุณรู้สึกเหมือนอยู่ในโลกเดิม»
ถังมู่อวี่ได้ยินแล้วก็เข้าใจขึ้นมาทันที ไม่น่าเล่าถึงมีสถานที่คล้ายกับโลกเดิมมากมายขนาดนี้ ถ้าไม่รู้ว่าตัวเองเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง คงคิดว่ายังอยู่ในโลกเดิมแน่
หลังจากกินจนอิ่มหนำ ถังมู่อวี่ก็พาจิ่วจิ่วออกไปเที่ยวสถานที่อื่น ๆ ในหางโจว เธอพาจิ่วจิ่วไปชมทะเลสาบซีหู แล้วลองนั่งเรือเที่ยวทะเลสาบด้วย
หลังจากนั้นตลอดช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ถังมู่อวี่ก็พาจิ่วจิ่วไปเที่ยวตามที่ต่าง ๆ เช็กอินสถานที่สำคัญหลายแห่งในหางโจวครบถ้วน ทั้งยังได้รับรางวัลกับแต้มไม่น้อย แต่รางวัลที่ได้ นอกจากความสามารถในการเป็นมิตรกับสัตว์จากร้านโหลวไว่โหลวแล้ว ที่เหลือก็เป็นของใช้ทั่วไปที่พบเห็นได้ในชีวิตประจำวัน ไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไร ตอนนี้แต้มของถังมู่อวี่พอดี 100 แต้ม ซื้อสกินให้จิ่วจิ่วได้แล้ว
เมื่อกลับถึงบ้าน ถังมู่อวี่ก็รีบเปิดร้านค้าระบบ แล้วเลื่อนไปยังสกินแมวสามสีที่จิ่วจิ่วชื่นชอบ
«จิ่วจิ่ว อีกเดี๋ยวเธอก็ออกมาเล่นกับฉันได้แล้ว ดีใจไหม»
จิ่วจิ่วตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ กระโดดโลดเต้นไปมาในหัวของถังมู่อวี่ โฮสต์ของมันช่างแสนดีเหลือเกิน มันจะอยู่กับมู่อวี่ไปตลอดชีวิต
«ดีใจสุด ๆ เลย มู่อวี่ ระบบจะอยู่กับคุณไปตลอดชีวิต คุณคือโฮสต์ที่ระบบชอบที่สุดในโลก»
ถังมู่อวี่สัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นที่จิ่วจิ่วกระโดดโลดเต้นอยู่ในหัว เธอยิ้มตามแล้วกดซื้อโดยไม่ลังเล
หลังซื้อสำเร็จ จิ่วจิ่วก็รีบเปลี่ยนเป็นสกินใหม่ ในหัวของถังมู่อวี่ปรากฏภาพแมวสามสีขนยาวที่สวยมากตัวหนึ่ง
หลังจิ่วจิ่วเปลี่ยนสกินแล้ว ก็ออกมาจากหัวของถังมู่อวี่ ทันใดนั้นเธอก็เห็นแมวสามสีขนยาวดวงตาสองสีปรากฏอยู่ตรงหน้า สวยจัง! ตอนแรกเธอไม่ทันสังเกตดวงตาของสกินนี้เลย ที่แท้ก็เป็นตาสองสี ดวงหนึ่งสีฟ้า อีกดวงสีเหลือง สวยราวกับอัญมณีเลย
«จิ่วจิ่ว สกินนี้น่ารักแล้วก็สวยมาก โดยเฉพาะดวงตา ตอนนั้นฉันไม่ทันสังเกตเลยว่าตาสวยขนาดนี้ เหมือนอัญมณีเลย»
ถังมู่อวี่อดไม่ได้ที่จะคว้าจิ่วจิ่วมากอดไว้ แล้วลูบคลำเสียยกใหญ่
จิ่วจิ่วถูกถังมู่อวี่ลูบคลำจนร้องเหมียว ๆ ไม่หยุด พร้อมตะโกนอยู่ในหัวของเธอว่า «มู่อวี่ ใจเย็นหน่อยสิ!»
หลังถังมู่อวี่ลูบคลำจนพอใจ จิ่วจิ่วก็เอนตัวนอนแผ่ด้วยสีหน้าสิ้นหวัง โฮสต์ของมันนี่นะ... น่ากลัวเกินไปแล้ว เหมือนโรคจิตที่กินแมวเป็นที่สุด
ถังมู่อวี่รู้ตัวว่าตื่นเต้นเกินไป จึงยิ้มแห้ง ๆ พลางมองซ้ายมองขวา ไม่ยอมสบตาจิ่วจิ่ว
«แหะ ๆ จิ่วจิ่ว ขอโทษนะ ฉันแค่ตื่นเต้นไปหน่อย เธอก็รู้ว่าฉันชอบสัตว์ขนฟูนุ่มนิ่มพวกนี้มาตั้งแต่เด็ก เลยคุมอารมณ์ไม่ค่อยอยู่»
«จิ่วจิ่ว เธอทั้งใจดี สวย แล้วก็ใจกว้างขนาดนี้ คงไม่ถือสาฉันหรอก ใช่ไหม»
จิ่วจิ่วฟังคำพูดหน้าด้านของถังมู่อวี่แล้วก็ลุกพรวด หันหลังให้เธอ สะบัดหางไปมาอย่างน่ารัก
«มู่อวี่ คุณเกินไปแล้วนะ ถ้าคราวหน้าทำแบบนี้อีก ระบบจะไม่คุยด้วยแล้ว»
ถังมู่อวี่มองท่าทางขุ่นเคืองของจิ่วจิ่วแล้วใจคันยุบยิบ อยากยื่นมือไปลูบอีกครั้ง แต่ก็อดกลั้นไว้ ไม่อย่างนั้นจิ่วจิ่วคงขนฟูชี้ตั้งหมดแน่