หลี่เจ้ารู้สึกเพียงพร่ามัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เขารู้ว่าผู้แจ้งเหตุต้องมาที่หมู่บ้านซวงหยางแน่ แต่ระหว่างทางที่เขามา เขาได้คาดเดาตัวผู้แจ้งเหตุไว้มากมาย
คนที่ปีนหน้าผาด้วยมือเปล่าได้ ควรเป็นผู้หญิงที่แข็งแรง เสียงฟังดูเด็กมาก อายุก็คงไม่มาก
แต่เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า ผู้แจ้งเหตุจะดูเด็กถึงเพียงนี้
เธอบรรลุนิติภาวะแล้วหรือยัง!
ในหัวของหลี่เจ้ามีเสียงระเบิดแหลมดังขึ้น แต่ปากกลับถามว่า "คุณปีนหน้าผาพวกนั้นขึ้นมาได้อย่างไรกันแน่?"
ระหว่างทางพวกเขาคิดตลอดว่ามีทางเล็ก ๆ ขึ้นภูเขาได้หรือไม่ แต่กลับไม่มีเลย
อีกทั้งผู้แจ้งเหตุยังอัปโหลดเส้นทางเดินป่าของเธอทางออนไลน์ตลอดทาง ตลอดเส้นทางพวกเขาล้วนเดินตามเส้นทางเดินป่าที่ผู้แจ้งเหตุให้มา
นึกถึงเส้นทางที่มา ใบหน้าของหลี่เจ้าก็ซีดเผือดขึ้นมาในทันใด
ก่อนหน้านี้พวกเขาฝึกเดินทางไกลในป่าเป็นร้อยกิโลเมตรยังไม่เคยเหนื่อยขนาดนี้!
คิดเช่นนั้น หลี่เจ้าก็อดไม่อยู่ มองจ้องจู้สือยวนด้วยดวงตาหมองหม่น แววตาสลับซับซ้อนยิ่ง
จู้สือยวนรู้สึกเกรงใจเล็กน้อย
การปีนผาด้วยมือเปล่านับว่าไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธอจริง ๆ
ด้วยเหตุนี้ จู้สือยวนจึงอธิบายว่า "เมื่อก่อนฉันพักอยู่ในป่าลึก บนภูเขาสูงมาก ปกติฉันก็เดินแบบนั้น เคยชินแล้ว"
พูดพลาง เธอก็เปลี่ยนเรื่องกล่าวว่า "ในเมื่อพวกคุณมาแล้ว จะไม่รีบไปกู้ภัยหรือ? ฉันได้ให้ชาวบ้านช่วยกันทำเครื่องหมายระบุตำแหน่งผู้ถูกฝังเอาไว้แล้ว ขอเพียงพวกคุณช่วยคนออกมาภายใน 48 ชั่วโมง ฉันรับรองได้ว่าพวกเขาจะปลอดภัย"