เสียงของจู้สือยวนไม่ดังนัก แต่ก็ชัดเจนพอให้แพทย์ในเต็นท์และต่างเจี้ยนกั๋วได้ยินถนัด
ต่างเจี้ยนกั๋วย่อมรู้ถึงตัวตนและความสามารถของจู้สือยวนดี
เมื่อได้ยินจึงไม่สงสัย เขาไม่สนใจสิ่งอื่น เอื้อมมือคว้าจู้สือยวนไว้แน่น จ้องตาไม่กะพริบ "จริง จริงหรือ?"
จู้สือยวนพยักหน้า
"ดี…ดีเลย!"
ทว่าอึดใจต่อมาต่างเจี้ยนกั๋วก็นึกอะไรขึ้นมาได้ รอยยิ้มพลันแข็งค้างบนใบหน้า ริ้วรอยบนนั้นกระตุกเล็กน้อย แล้วถามขึ้นว่า "เมื่อครู่เธอบอกว่าไปดูภูมิประเทศของหมู่บ้านซวงหยางจากบนยอดเขา?"
ถ้าเขาจำไม่ผิด หมู่บ้านซวงหยางมีเพียงถนนบรรเทาความยากจนที่รัฐสร้างให้ นอกนั้นก็เป็นภูเขาป่าเถื่อน
จู้สือยวนปีนขึ้นไปได้อย่างไรกัน!!!
จู้สือยวนลูบจมูกอย่างขัดเขิน จะบอกไปตรงๆ ก็ไม่ได้ว่าความสามารถในการปีนป่ายของเธอสูสีกับแพะภูเขาแห่งไท่หางซาน
เธอพึมพำเสียงเบา "ก็…ปีนขึ้นไปอย่างนั้นแหละ จริงๆ แล้วปีนไม่ยากหรอก"
เพราะแต่ก่อนอารามพรตของอาจารย์เธอตั้งอยู่กลางหน้าผา บนภูเขาไม่มีทางเดิน แต่เมื่อเดินมากเข้าก็ค่อยๆกลายเป็นทาง
ต่างเจี้ยนกั๋ว "…จู้สือยวน!!!"
จู้สือยวนหดคอ รู้ดีว่าต่างเจี้ยนกั๋วตกใจไม่น้อย จึงรีบใช้ไหวพริบทั้งหมดที่มีปลอบโยน
เมื่อต่างเจี้ยนกั๋วสงบใจลงได้ จึงเอ่ยว่า "งั้นตอนนี้จะทำอย่างไร หมู่บ้านซวงหยางมีทั้งหมดเจ็ดร้อยกว่าคน หนีออกมาได้ประมาณห้าร้อยเจ็ดสิบแปดคน บาดเจ็บยี่สิบแปดคน ที่เหลือถูกฝังอยู่ใต้โคลน พวกเรากำลังคนไม่พอ ทางออกจากหมู่บ้านเส้นเดียวก็ขาดแล้ว เรียกขอความช่วยเหลือไม่ได้"