เสียงของเพื่อนนักเรียนชายหยุดชะงักกึก
เขารู้ตัวว่าพูดผิดไปแล้ว
จู้เหย่ตอบสนองรวดเร็วมาก เขาเบิกตากว้าง ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธราวกับจะพ่นไฟได้ "ท่านผู้อำนวยการ ท่านได้ยินแล้วใช่ไหม น้องสาวผมถูกใส่ร้ายชัด ๆ คนอื่นไม่รู้ แต่ท่านจะไม่รู้หรือว่าน้องสาวผมเป็นคนอย่างไร"
เป็นอย่างที่คิด สีหน้าของผู้อำนวยการเปลี่ยนไปทันที
เขารู้ดีแก่ใจเรื่องผลการเรียนของจู้สือยวน
ผลสอบเข้าเรียนครั้งนี้ออกมาตั้งแต่เมื่อวาน เพียงแต่ยังไม่ได้สรุปทั้งหมดเท่านั้น แต่เขาเป็นห่วงผลการเรียนของจู้สือยวนมาก จึงขอคะแนนจากอาจารย์แต่ละวิชามาสรุปเองโดยตรง
เป็นตัวเลขที่โดดเด่นมาก!
ส่วนเรื่องเรื่องที่ว่าไปคลุกคลีกับพวกนักเลง?
ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการเรียน และไม่ได้ทำอะไรเกินเลย เขาสามารถมาถึงจุดนี้ได้ สายตาย่อมมองได้กว้างกว่าคนทั่วไป
ต่อให้เป็นเพื่อนกับพวกนักเลงแล้วจะทำไม?
จู้สือยวนก็ไม่ได้ถูกชักจูงไปในทางเสียหายไม่ใช่หรือ?
กลับข่าวลือในโรงเรียนเกี่ยวกับจู้สือยวนสิที่ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะให้ความสำคัญ
หลิงโจวในฐานะครูประจำชั้น กลับกลายเป็นไม่รู้เรื่องเลยสักนิด ตกลงกินเงินเดือนไปทำอะไร!
ถ้าจู้สือยวนได้รับผลกระทบจากข่าวลือจนคะแนนตกจะทำอย่างไร?
เขายังหวังพึ่งจู้สือยวนเพื่อเลื่อนขั้นเป็นผู้บริหารระดับสูงในปีหน้าอยู่นะ!
ในใจของผู้อำนวยการคิดวกวนไปมา แทบอยากจะตามตัวหลิงโจวมาเค้นถามเดี๋ยวนั้นว่าเกิดอะไรขึ้น
ดังนั้น เขาจึงมองไปที่จู้สือยวน น้ำเสียงอ่อนโยน "สือยวน เธอให้เวลาฉันหน่อย ตอนนี้เธอกลับห้องเรียนไปตั้งใจเรียนก่อน ฉันจะสอบสวนให้กระจ่าง คืนความบริสุทธิ์ให้เธอ ส่วนเธอ..."