เจียงหนานและเหลียงฉางเจียงสามีภรรยาพากันเงียบกริบในทันที
เหลียงฉางเจียงมองจ้องจู้สือยวน จู่ ๆ ก็ร้องโหยหวนปานจะขาดใจ "ผมไม่อยากตาย คุณช่วยผมด้วย ผมไม่อยากตายจริง ๆ..."
ก่อนหน้านี้เขาและภรรยาก็เคยลักพาตัวเด็กมามากมายจากทั่วทุกสารทิศ รู้ดีว่าจุดจบของเด็กพวกนั้นจะน่าสังเวชเพียงใด
รู้งี้ตั้งแต่แรก ต่อให้อย่างไรเขาก็ไม่มีทางตอบตกลงอาจารย์บัดซบนั่นให้ทำเรื่องแบบนี้เด็ดขาด!
เสียงของเหลียงฉางเจียงเหมือนเป็ดส่งเสียงอึกทึก ชวนให้หงุดหงิดรำคาญใจ
จู้สือยวนหมดความอดทน "ไม่อยากตายก็หุบปาก!"
เหลียงฉางเจียงเงียบสนิทราวกับนกกระทาในฉับพลัน
เวลานี้ ด้านหลังของจู้สือยวนก็มีเสียงฝีเท้าระคนดังขึ้น
หันไปมอง ผู้คนจำนวนมากมาถึงแล้ว
"ลูกสาว!"
"คุณจู้"
จู้ฮั่นเหนียนเดินฉับ ๆ มาถึง เห็นจู้สือยวนไม่ได้รับบาดเจ็บ ใจที่ลุ้นระทึกก็ผ่อนคลายลงทันที
จากนั้นเห็นหลานสาวตัวน้อยที่อยู่ในค่ายกล เท้าขยับจะเข้าไปหาโดยไม่รู้ตัว แต่ถูกจู้สือยวนฉุดไว้
จู้สือยวนกล่าว "พ่อ ค่ายกลแปดกว้าตี้ซาทำงานแล้ว ท่านอย่าบุ่มบ่ามเข้าไป"
จู้ฮั่นเหนียน: ???
"อะไรนะ ค่ายอะไร?"
แต่ยังไม่ทันที่บุตรสาวจะตอบ จู้เหย่เข็นรถเข็นของจู้หวยจือเข้ามา ถามด้วยสีหน้ากังวล "น้องเล็ก ตอนนี้ต้องทำยังไง? เธอมีวิธีทำลายค่ายกลไหม? อวิ๋นเป่าของเราไม่เป็นไรใช่ไหม?"
เจ้าหน้าที่ไป๋ก็กล่าว "คุณจู้ คุณต้องการอะไรบอกผมได้เลยนะ ผมจะให้คนไปจัดเตรียมให้"
จู้สือยวนส่ายหน้า ก่อนมองไปยังผู้เป็นพ่อที่เต็มไปด้วยสีหน้าตกตะลึง