ในห้องเบียดเสียดไปด้วยผู้คนนับร้อย ทั้งเล็กทั้งใหญ่ บ้างสวมชุดนักพรต บ้างสวมเสื้อผ้าธรรมดา มีกระทั่งชุดคอสเพลย์ ชุดพนักงานส่งอาหาร หรือแม้แต่พ่อครัวหัวโล้นที่ยังถือตะหลิวอยู่ในมือ
และในยามนี้ ทุกคนต่างเบิกตากว้างจ้องมองเด็กสาวที่สวมชุดคลุมเทียนซือสีม่วงอยู่หน้าแท่นบูชา
วัยประมาณสิบเจ็ดสิบแปดปี ใบหน้างดงามประณีต ผิวขาวซีดเย็นดั่งหิมะ ดวงตาสีดำคู่หนึ่งใสสะอาด แสงสุดท้ายของวันลอดหน้าต่างสาดลงบนร่างเธอ ราวกับเปล่งรัศมีสีส้มทองออกมา
"ท่านฟาง นี่คือศิษย์น้องเล็กที่นายว่าหรือ เก่งกาจถึงขั้นอัญเชิญอัสนีสายฟ้าได้จริงๆ หรือ"
เพื่อนร่วมงานที่สนิทกับฟางจื้อหมิงอดไม่ได้ที่จะสะกิดแขนเขา
ฟางจื้อหมิงถูกสะกิดหลายทีก็ไม่โกรธ เงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ "ก็นั่นแหละ ฉันเคยโกหกเมื่อไรกัน ศิษย์น้องเล็กของฉันเป็นทายาทของสำนักเทียนซ่วน สามารถทำนายโชคชะตาฟ้า ทำนายชะตาประเทศ แค่อัญเชิญอัสนีเท่านั้นเอง เธอทำได้ตั้งแต่สิบสองปีแล้ว"
คนนั้นลืมตากว้างขึ้นทันที
ฟางจื้อหมิงมักจะโอ้อวดว่าตัวเองมีศิษย์น้องเล็กที่เป็นอัจฉริยะ เข้าสู่การบำเพ็ญตอนสิบขวบ สามเดือนวาดค่ายกล หกเดือนทำลายค่ายกลได้ หนึ่งปีหลังจากนั้นก็เขียนยันต์ได้โดยไม่ถูกสะท้อนกลับ นับว่าเป็นอัจฉริยะที่ร้อยปี… ไม่ พันปีถึงจะพบสักคน!