เจ้าหน้าที่ไป๋ได้รับสายแจ้งความจริง ๆ ปลายสายพูดจามีหลักฐานน่าเชื่อถือ
และช่วงนี้ตำรวจก็ได้รับแจ้งเหตุหลายครั้ง บอกว่าในเมืองไห่เฉิงมีกลุ่มคนเผยแผ่ศาสนา ทำให้มีผู้สูญหายไปแล้วกว่าสิบราย
ดังนั้นพอสายแจ้งเหตุโอนมาถึงสถานีตำรวจ เจ้าหน้าที่ไป๋จึงไม่ลังเลที่จะเคลื่อนพล
ระหว่างทางเขาจินตนาการถึงเหรียญกล้าหาญชั้นหนึ่งชั้นสองเรียบร้อย แต่สุดท้ายกลับถูกทับจมหายไปกับแรงกดดั่งภูเขาไท่ซาน และไม่แน่ว่าตัวเองอาจล่วงเกินคนเข้าแล้ว อนาคตคงไม่มีอะไรดี ๆ กิน
เจ้าหน้าที่ไป๋แข็งทื่อไปทั้งตัว
ที่แข็งทื่อยิ่งกว่าคือฟางจื้อหมิง
"ขอโทษครับ คุณฟาง" เจ้าหน้าที่ไป๋รีบลุกขึ้นจากตัวฟางจื้อหมิง เหลือบมองชุดนักพรตที่เต็มไปด้วยรอยยับของฟางจื้อหมิง เจ้าหน้าที่ไป๋ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทำเป็นปิดหูปิดตายื่นมือไปหมายจะรีดเสื้อให้เรียบ
ฟางจื้อหมิงสีหน้าไม่สู้ดี เลือดขึ้นหน้า เขาหน้าแดงก่ำพลางบ่น "เจ้าหน้าที่ไป๋ มองให้ชัดก่อนแล้วค่อยกดคนได้ไหม หน้าผมถ้าเสียโฉมขึ้นมาจะทำยังไง"
เจ้าหน้าที่ไป๋เหลือบมองหน้าแดงเหมือนก้นลิงของฟางจื้อหมิงเงียบ ๆ แทบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่
เขากลัวว่าจะหลุดหัวเราะออกมาจริง ๆ จึงรีบก้มหน้า ปิดปากขอโทษ "ขอโทษจริง ๆ ครับคุณฟาง เราได้รับแจ้งจากยามที่ป้อมยามของหมู่บ้านนี้ ว่ามีบุคคลนอกพื้นที่จำนวนมากเข้าห้องนี้ และช่วงนี้มีคนเชื่อลัทธิแล้วถูกหลอกไปควักไตที่พม่าภาคเหนืออยู่หลายราย ผมเลย..."
"เลยกลัวผลงานความดีเด่นของคุณหลุดมือไปใช่ไหมล่ะ" ฟางจื้อหมิงอดไม่ได้ที่จะกลอกตา "กดผมเหมือนจับหมูเลย"