ผู้อำนวยการดีใจได้เขียนรายงานทบทวนตัวเองแปดพันตัวอักษร ในใจด่ามารดาไม่หยุด
ส่วนโรงเรียนมัธยมหนึ่งก็วิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ อย่างไรเสียเรื่องมันใหญ่โตขนาดนี้ ถึงแม้ว่าทางการจะสั่งห้ามพูดคุยเรื่องนี้แล้ว แต่ปากก็อยู่กับตัว เพราะฉะนั้นครึ่งเดือนมานี้เหล่านักเรียนต่างก็ถกเถียงเรื่องนี้กันทั้งนั้น
พวกนักเรียนห้องสิบสี่ยิ่งร้องด้วยความยินดีไม่หยุด
"รู้ตั้งนานแล้วว่าหลิงโจวไม่ใช่คนดี แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะกล้าฆ่าคน!"
"มิน่าล่ะถึงชอบทำโทษทางกายนัก ที่แท้ก็โรคจิตมาตั้งแต่เด็ก"
"ยังไงก็ต้องขอบคุณท่านนักพรตหญิงเทียนซ่วนจื่อนั่น ถ้าไม่มีเธอ หลิงโจวก็ไม่รู้ว่าจะทำร้ายคนอีกสักเท่าไหร่"
"พูดถึงเทียนซ่วนจื่อ รู้สึกว่าเธอมีฝีมือจริง ๆ นะ พวกเราสุดสัปดาห์ไปไหว้พระที่อารามพรตแถวนี้กันไหม"
"ทำไมฉันรู้สึกว่าเทียนซ่วนจื่อ... คุ้นมากเลยนะ เหมือนเคยเจอที่ไหนสักแห่ง"
...
ตัวจริงของเทียนซ่วนจื่ออย่างจู้สือยวนเงียบ ๆ หดตัวอยู่มุมหนึ่ง กำลังติวหนังสือให้เด็กเรียนห่วยสองคน
ในฐานะนักเรียนหัวกะทิ จู้สือยวนเองบางครั้งก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ในสายตาของเธอโจทย์ที่ง่ายเหมือนหนึ่งบวกหนึ่งเท่ากับสอง ทำไมในสายตาของพี่สามกับจวงซวี่ชิวถึงได้ยากปานนั้น
"พี่สาม เสี่ยวชิว พวกนายสองคนฟังเข้าใจหรือยัง?"
หลังจากที่จู้สือยวนอธิบายจบรอบที่สิบ เธอเงยหน้าขึ้นมองคนทั้งสองที่ตาลอย... และหนูน้อยเหวินเหวินที่หน้านิ่งราวลูกตำลึงด้วย
เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครเข้าใจเลย