หมู่บ้านของเวินเหวินเหวินอยู่ห่างจากหมู่บ้านของหลิงโจวไม่ถึงห้าร้อยเมตร
จู้สือยวนจูงมือเวินเหวินเหวินมาถึงหน้าประตูหมู่บ้าน แล้วเคาะประตูบ้านของเวินเหวินเหวิน
"ใครเหรอ"
คนเปิดประตูเป็นหญิงวัยกลางคนอายุราวสี่สิบต้น ๆ สวมเสื้อผ้าเรียบง่าย ดูอายุไม่มากนัก แต่ผมบนศีรษะกลับหงอกขาวเต็มหัว หางตามีริ้วรอยลึก ใบหน้าเต็มไปด้วยแววทุกข์ตรม
"แม่!"
เวินเหวินเหวินเห็นผู้หญิงคนนั้น ในแววตาอันสงบนิ่งพลันฉายแววตื่นเต้น เธอปล่อยมือจู้สือยวนโดยไม่รู้ตัว วิ่งเข้าไปกอดผู้หญิงคนนั้น แต่กลับทะลุผ่านร่างไป
เวินเหวินเหวินชะงักงัน
แม้แต่ผู้หญิงคนนั้นก็ชะงักไปชั่วขณะ
เมื่อครู่ เหมือนเธอได้ยินเสียงลูกสาว และ... เหมือนมีอะไรบางอย่างมาแตะต้องตัวเธอ
เมื่อมองไปที่จู้สือยวน เธอสวมชุดกี่เพ้าสีเขียวน้ำใส เกล้าผมเป็นมวยทรงดอกตูม ส่วนผมที่เหลือสยายลงบนไหล่
เธอไม่รู้จักเด็กสาวตรงหน้า
"เธอเป็นใคร"
"ฉันมาส่งลูกสาวคุณกลับบ้าน" จู้สือยวนกล่าวเรียบ ๆ
จากนั้นชี้ไปทางเหวินเหวินที่อยู่ด้านหลังมารดาของเหวินเหวิน "เธออยากกลับบ้านมาตลอด แต่ด้วยเหตุบางอย่างจึงกลายเป็นวิญญาณติดที่ ตอนนี้ตำรวจพบศพของเวินเหวินเหวินแล้ว ฉันจึงพาวิญญาณเธอมาพบพ่อของเธอเป็นครั้งสุดท้าย"
มารดาของเหวินตัวสั่นสะท้าน
คำพูดของจู้สือยวนราวกับค้อนหนัก กระแทกให้เธอทั้งร่างเหมือนถูกฟ้าผ่า ยืนตะลึงงันอยู่ตรงนั้น
"เหวินเหวิน" มารดาของเหวินเหวินพึมพำ
เวินเหวินเหวินได้ยินแม่เรียกตน ก็ดีใจตอบกลับ "แม่จ๋า เหวินเหวินอยู่นี่ ขอบคุณพี่สาวคนดีที่หาเหวินเหวินเจอ ไม่งั้นเหวินเหวินคงกลับบ้านไม่ได้อีกเลย"