เปิดเทอมใหม่ก็ยังต้องมีสอบวัดผล
พอผลสอบออกมา คะแนนของเพื่อนร่วมห้องก็เผยตัวตนที่แท้จริงออกมาทันที สิ่งที่ยังไม่เปลี่ยนคือคะแนนของจู้สือยวนที่เกือบเต็มทุกวิชา
จวงซวี่ชิวกับจู้เหย่คะแนนตกลงไปบ้าง แต่โชคดีที่ไม่มาก
อาจเป็นเพราะเคยได้ดีจนชิน พอเห็นคะแนนที่ถอยหลัง ทั้งสองคนก็รับไม่ได้ ไม่ต้องให้จู้สือยวนพูด พี่น้องคู่นี้ก็เริ่มนั่งกัดก้อนเกลือกินตำราแบบฝึกหัดทุกวัน
วันนี้ ครูสอนภาษาอังกฤษเรียกจู้เหย่กับจู้สือยวนไปที่ห้องพักครู
"คุณหนูจู้ ช่วงนี้มีการแข่งขันเคมีระดับประเทศ ถ้าได้อันดับจะช่วยเพิ่มคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัย ครูเลยอยากแนะนำให้ลองดู" ครูสอนภาษาอังกฤษพูดด้วยความจริงใจ "แน่นอนว่าอย่ากดดันตัวเองมากไป ตอนนี้เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงเป่ยได้สบาย ๆ ต่อให้ไม่ได้อันดับก็ไม่เป็นไร"
จากนั้น ครูสอนภาษาอังกฤษหันไปมองจู้เหย่ "คุณชายจู้เหย่เธอก็เช่นกัน ฟิสิกส์เธอดีมาตลอด ครูฟิสิกส์ของเธอก็อยากให้ลอง ถือเป็นการฝึกประสบการณ์"
"ผม ผมเหรอครับ?"
จู้เหย่รับใบสมัครมาด้วยความเคยชิน กระดาษแผ่นบางเบาขนาดนั้น แต่พอมือถือกลับสั่นเทาเล็กน้อย
"คุณชายจู้เหย่ มั่นใจหน่อยสิ ถึงคะแนนภาษาอังกฤษจะเละเทะดูไม่ได้ แต่คะแนนฟิสิกส์เธอดีนะ" ครูสอนภาษาอังกฤษพูดพลางยิ้มตาหยี
จู้เหย่ "…"
ฟังยังไงก็รู้สึกว่าครูสอนภาษาอังกฤษกัดฟันพูด
จู้เหย่เกาหัว แต่พอเห็นจู้สือยวนเริ่มกรอกใบสมัครแล้ว เขาก็ใช่คนโลเล
"งั้นผมกรอกใบสมัครละนะ แต่ไม่รับประกันว่าจะได้รางวัลนะครับ"
ครูสอนภาษาอังกฤษพยักหน้า "วางใจเถอะ ครูฟิสิกส์เธอบอกแล้ว คะแนนฟิสิกส์เธอแม้จะดี แต่ก็เหมือนนั่งรถไฟเหาะ เขาคาดว่าเธอตกรอบแรก ไม่เคยคิดว่าเธอจะได้รางวัล"