ฮั่วซวี่พูดพลางสังเกตสีหน้าของฮั่วเหยียนที่ซีดลงเรื่อย ๆ
ในใจเขาแค่นหัวเราะ แต่ปากกลับถามด้วยน้ำเสียงเหมือนไม่เข้าใจว่า "เหยียน หน้าของนายทำไมซีดขนาดนี้ ถูกท่านพี่ใหญ่ขู่จนตกใจหรือ?"
"ไม่ ไม่ใช่"
คำพูดของฮั่วซวี่ราวกับสายฟ้าฟาดดังสนั่นข้างหู เขารีบโกหกว่า "ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายพอดี"
ฮั่วซวี่ทำสีหน้าเป็นห่วง "ป่วยก็ไปหาหมอสิ ท่านพี่นึกว่านายถูกขู่จนกลัวเสียอีก"
"จะเป็นไปได้อย่างไร" ฮั่วเหยียนกลืนน้ำลาย ใจเต้นรัว "แต่ผมก็แค่พูดไปเรื่อย โลกนี้จะมีเทพเซียนผีปีศาจที่ไหนกัน"
ฮั่วซวี่เห็นด้วย "ก็จริง ฉันเองก็พูดไปเรื่อย แต่..."
"เชื่อว่ามีย่อมดีกว่าเชื่อว่าไม่มี งั้นตอนบ่ายพวกเราไปกราบไหว้กันเถอะ"
ฮั่วเหยียนจะกล้าไปได้อย่างไร
เขารีบร้อนบอกว่า "ท่านพี่ ตอนบ่ายผมมีประชุม ถ้าท่านอยากไป เดี๋ยวผมให้ผู้ช่วยของผมไปเป็นเพื่อนท่านนะ ได้ไหม?"
ฮั่วซวี่ดูผิดหวัง แต่ก็ยังพูดว่า "งานสำคัญที่สุด ฉันจะหาเพื่อนสักสองสามคนไปด้วยกันเอง นายก็ตั้งใจทำงานเถอะ"
ทว่าคำนี้ไม่ได้ทำให้ฮั่วเหยียนวางใจ กลับทำให้หัวใจของเขาบีบรัดขึ้นมาทันที
ก่อนหน้านี้ท่านพี่ใหญ่ของเขาอยู่ที่ต่างประเทศมาตลอด ตั้งแต่เล็กนอกจากออกไปทำงานก็ไม่เคยอาศัยอยู่ที่หัวเซี่ยเลย จะมีเพื่อนที่ไหนกัน?