"จวงซวี่ชิวไปทำอะไรนะ คงไม่ตกลงไปในห้องน้ำหรอกมั้ง?"
จวงซวี่ชิวเข้าห้องน้ำไปครึ่งชั่วโมงแล้ว จู้เหย่อดบ่นไม่ได้
แต่ไม่นานก็นึกอะไรขึ้นได้ สะดุ้งตื่นเต็มตา แล้วหันขวับไปมองจู้สือยวน
วินาทีนั้น หลังของจู้เหย่เย็นวาบ ปากสั่น "เสี่ยวเม่ย จวงซวี่ชิวจะไม่..."
จู้สือยวนสีหน้าเรียบเฉย รู้ว่าสิ่งที่ควรมาจะต้องมา หันไปบอกเคออี้ "พวกนายไปดูในห้องน้ำหน่อยว่าเจอตัวเขาหรือเปล่า"
เคออี้กับพวกไม่รู้ว่าสองพี่น้องตระกูลจู้เล่นปริศนาอะไร แต่พอเห็นท่าทีของจู้เหย่ที่ไร้สีเลือด ก็ไม่กล้าถ่วงเวลา รีบวิ่งไปห้องน้ำที่ใกล้ที่สุดของชั้นนี้ในโรงแรม
ผลคือไม่พบอะไร
พวกเขาไม่ยอมแพ้ เที่ยวค้นห้องน้ำทุกชั้นทั้งเจ็ดชั้น ก็ยังไร้วี่แวว
ตอนกลับมาเจอคุณพ่อจวงเข้าพอดี
ตั้งแต่ล้มละลาย จู้เหย่ไม่เคยพูดกับเขา แต่ตอนนี้เป็นห่วงเพื่อนรัก จึงรีบถาม "คุณลุงจวง เห็นจวงซวี่ชิวไหมครับ?"
"มันไม่ได้อยู่กับพวกแกเหรอ?" คุณพ่อจวงตาเหลือกเดือดดาล "ไอ้เด็กเวรนี่ ให้ไปเป็นเพื่อนพวกแก ดันหนีไปเที่ยวเอง เสี่ยวเหย่..."
คุณพ่อจวงยังไม่ทันพูดจบ จู้เหย่ก็วิ่งเร็วดั่งลมผ่านหน้าไป