สือหรานเหงื่อแตกพลั่ก พูดอะไรไม่ออกอยู่พักใหญ่
ฉินห่าวเลิกคิ้ว อุทานในใจ จากนั้นก็เอ่ยอย่างได้ใจ "เฝิงอินฉือ นี่คุณไม่รู้เหรอ เสี่ยวยวนของเราเก่งจะตาย สอบคราวนี้ได้ตั้งเจ็ดร้อยกว่าคะแนน พ่อของเธอดูมือถือ บอกว่าเป็นที่หนึ่งของชั้นมัธยมปลายปีที่ 3"
พูดจบ ฉินห่าวก็นึกถึงเสี่ยวเหล่าซานขึ้นมา
ถึงแม้ตอนนี้จู้เหย่จะไม่ได้อยู่ที่ห้องพักครู แต่ก็อดชมไม่ได้ "เสี่ยวเหล่าซานบ้านเราก็เก่งไม่เบา ปกติไม่ยอมเรียน แต่พอลุกขึ้นมาเรียนเมื่อไหร่ ก็ดังเป็นพลุแตกเลย เมื่อก่อนสอบได้ที่โหล่ของระดับชั้น คราวนี้กลับสอบได้ที่สิบจากท้ายของระดับชั้นทั้งหมด เจ๋งพอๆ กับลูกสาวบ้านฉันเลยแหละ"
จู้สือยวนผงกศีรษะ "อื้ม พี่สามก้าวหน้ามาก ควรได้รับคำชม"
ฉินห่าวว่า "กลับบ้านไป คุณป้าจะทำของอร่อยให้ พวกเราฉลองกัน"
หัวหน้าในห้องพักครู "..."
ไม่จำเป็นต้องฝืนชมขนาดนั้นก็ได้
แต่ฉินห่าวไม่มีท่าทีเขินอายสักนิด
ตระกูลจู้ก็เป็นแบบนี้แหละ เน้นการอบรมแบบให้กำลังใจ
เสี่ยวเหล่าซานบ้านพวกเธอสอบได้ที่โหล่ติดต่อกันสามปี คราวนี้สอบได้ที่สิบจากท้าย จะไม่ให้ชมหน่อยหรือ
ยิ่งเสี่ยวยวนนี่ก็สุดยอดกว่า เป็นที่หนึ่งของระดับชั้นเชียวนะ
คะแนนเจ็ดร้อยสามสิบกว่า!
เป็นพ่อแม่ใครจะไม่เหาะเหิน
ส่วนนังเฝิงอินฉือเอง ก็บังอาจคิดจะมาบ่อนทำลายสายสัมพันธ์อันบริสุทธิ์เร่าร้อนระหว่างแม่กับลูกสาว เมื่อก่อนก็ไม่ควรให้หน้าเธอดีๆ สักนิด!
ถึงฉินห่าวจะไม่รู้ว่าสือหรานสอบได้กี่คะแนน แต่เธอก็รู้ชัดแก่ใจว่าสือหรานต้องสอบได้ที่หนึ่งไม่ได้แน่
จริงอย่างว่า พอพูดถึงเรื่องผลสอบ เฝิงอินฉือก็ทำหน้าเหมือนกลืนขี้เข้าไปก้อนหนึ่ง