ไป๋เถาวิ่งกลับหอพักมาตลอดทาง
ทันทีที่ผลักประตูห้อง 505 เข้าไป ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือด ลมหายใจยังไม่ทันกลับมาเป็นปกติ
เจียงเหมียนเหมียนกำลังจัดเอกสารทบทวนบทเรียนอยู่หน้าโต๊ะ พอเงยหน้าขึ้นเห็นมุมปากของเธอแตก ก็รีบลุกพรวดด้วยความตกใจ
“ปากเธอเป็นอะไร?”
ไป๋เถายกมือขึ้นปิดปากโดยไม่รู้ตัว
“ไม่เป็นไร”
“เลือดไหลแล้ว ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีกเหรอ?” เจียงเหมียนเหมียนดึงเธอให้นั่งลง ก่อนหยิบก้านสำลีกับน้ำยาฆ่าเชื้อออกมา “เผยจั๋วทำหรือเปล่า?”
รูมเมตอีกสองคนไม่อยู่ ในห้องเงียบจนได้ยินเพียงเสียงลมจากเครื่องปรับอากาศ
ความน้อยใจที่ไป๋เถาอดกลั้นมาตลอดทางพลันทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
เธอก้มหน้า เล่าเรื่องจดหมายรักที่ส่งผิด ฟู่หลินที่ไม่เคยได้รับจดหมาย รวมถึงเรื่องที่เกิดขึ้นริมทะเลสาบเทียมอย่างขาด ๆ หาย ๆ
เจียงเหมียนเหมียนถือก้านสำลีไว้ ฟังจนเผลอชะงักมือไปหลายครั้ง
“สรุปว่าเธอแอบชอบฟู่หลินมาหกปี แต่จดหมายรักกลับส่งไปถึงเผยจั๋วโดยไม่ตั้งใจ”
ไป๋เถาพยักหน้า
“เผยจั๋วเข้าใจมาตลอดว่าเธอชอบเขา ตอนนี้รู้ความจริงแล้วก็ยังไม่ยอมเลิก แถมยังกัดปากเธอจนแตกด้วย”
“อืม”
เจียงเหมียนเหมียนอ้าปากค้าง
ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าความสัมพันธ์สามเส้าที่ทั้งเหลือเชื่อและเร้าใจแบบนี้มีแต่ในนิยาย ไม่คิดเลยว่าจะเกิดขึ้นกับรูมเมตของตัวเอง
“อย่าเพิ่งขยับ เจ็บนิดหนึ่งนะ” ปลายก้านสำลีชุบน้ำยาฆ่าเชื้อแตะโดนแผล ขนตาของไป๋เถาก็กระตุกด้วยความเจ็บ
เจียงเหมียนเหมียนโมโหจนสบถออกมา “นี่มันเรียกคบกันตรงไหน เขาอาศัยว่าเธอไม่กล้าต่อต้านต่างหาก”
ไป๋เถาหลุบตาลง “ยังไงฉันก็เลิกกับเขาแล้ว”
“แต่...”
เจียงเหมียนเหมียนไม่อยากพูดให้เธอเสียกำลังใจ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ถามออกไป “ฟังจากที่เธอเล่า เผยจั๋วไม่ได้ตกลงด้วยซ้ำ แบบนี้นับว่าเลิกกันแล้วเหรอ?”