เผยจั๋วชักมือกลับด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “อยากโดนต่อยหรือไง?”
ป๋อฉี่จือรู้กาลเทศะจึงหุบปากทันที
ฟู่หลินเองก็สังเกตเห็นไป๋เถาที่เดินจากไป เขาก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว เจียงอิ้งเยว่ก็รีบชี้ไปที่รอยถลอกตรงข้อศอกของเขา แล้วถามว่าจะไปห้องพยาบาลไหม
“ไม่เป็นไร แผลเล็กน้อย”
พอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ไป๋เถาก็กลับไปนั่งที่เดิมแล้ว
ไป๋เถานั่งอยู่บนเก้าอี้ ปลายนิ้วยังคงกำขวดน้ำไว้แน่น
“เหมียนเหมียน” เธอจับมือเจียงเหมียนเหมียนไว้ น้ำเสียงอู้อี้เล็กน้อย
“พี่ฟู่หลินชอบเจียงอิ้งเยว่หรือเปล่า?”
“แค่ดื่มน้ำขวดเดียว จะดูออกได้ยังไงว่าชอบกัน?” เจียงเหมียนเหมียนกลัวเธอจะคิดมาก จึงรีบอธิบาย “เขาเพิ่งแข่งมาตั้งสองชั่วโมง มีคนยื่นน้ำให้ตรงหน้าแล้วรับไว้ตามมารยาทก็เป็นเรื่องปกติ อย่าทำให้ตัวเองกลัวไปเลย”
“แต่พวกเขาดูเหมาะสมกันมาก” ไป๋เถามองไปทางข้างสนาม
เจียงอิ้งเยว่ไม่รู้พูดอะไร ฟู่หลินเอียงศีรษะตั้งใจฟัง แม้จะมีฝูงชนส่งเสียงอึกทึกคั่นกลาง แต่ทั้งคู่ก็ยังดูโดดเด่นสะดุดตา
เจียงเหมียนเหมียนบีบมือเธอเบา ๆ “คนที่ชอบมาหกปี จะมาตัดสินว่าแพ้เพราะน้ำขวดเดียวไม่ได้ไม่ใช่เหรอ? เธอเคยพูดเองว่าเขาไม่มีแฟน เธอชอบเขาก็ไม่ได้ผิดกฎหมายนี่”
เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออก “เธอพูดถูก”
ในใจยังคงขมปร่าอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เจ็บปวดเท่าเมื่อครู่แล้ว
เธอไม่อยากมองฟู่หลินคุยกับเจียงอิ้งเยว่ต่อ จึงดึงเจียงเหมียนเหมียนออกจากโรงยิมบาสเกตบอลก่อนเวลา
เผยจั๋วถูกคนกลุ่มหนึ่งล้อมอยู่กลางสนาม สายตาติดตามแผ่นหลังนั้นไป จนกระทั่งเธอลับหายไปจากทางออก