เสียงกริ่งหน้าประตูดังติดกันหลายครั้ง นักศึกษากลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาอีกกลุ่ม
คุณนายฟู่มองไปทางเคาน์เตอร์ ไป๋เถากำลังยุ่งอยู่กับการต้อนรับลูกค้า ไม่แม้แต่จะหันมามองเธออีก
วันนี้คงไม่ได้รับคำให้อภัยเสียแล้ว
เธอดึงแขนออกจากวงแขนของเจียงอิ้งเยว่
“อิ้งเยว่ ป้ายังมีธุระ ขอตัวกลับก่อนนะ”
เจียงอิ้งเยว่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มแล้วพยักหน้า “ค่ะ คุณป้ากลับดี ๆ นะคะ”
เดิมทีเธอคิดว่าคุณนายฟู่จะกลับไปเลย ใครจะคิดว่าอีกฝ่ายจะเดินอ้อมไปยืนข้างเคาน์เตอร์ชำระเงิน ตั้งใจรอจนไป๋เถาคิดเงินให้นักศึกษาตรงหน้าเสร็จ
“เถาเถา ป้ากลับก่อนนะ คราวหน้าจะแวะมาหาใหม่”
น้ำเสียงสนิทสนมราวกับกำลังบอกลาหลานสาวในบ้าน
ไป๋เถาถือใบเสร็จอยู่ ในตอนแรกไม่คิดจะตอบ แต่เพื่อนนักศึกษาหลายคนที่ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ต่างมองเธอเป็นตาเดียว
เธอไม่อยากให้คนมามุงดูเรื่องส่วนตัวในที่ทำงาน จึงขานรับเสียงเบา “ค่ะ”
คุณนายฟู่ถึงได้ถือกระเป๋าออกไป
เจียงอิ้งเยว่ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่
ประตูกระจกค่อย ๆ ปิดลง เธอมองผ่านบานประตูเห็นคุณนายฟู่เดินห่างออกไป แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่อาจเชื่อมโยงคำเรียกสนิทสนมว่าเถาเถาเมื่อครู่เข้ากับคนในความทรงจำได้
ไม่ได้มาสั่งสอนไป๋เถาหรอกหรือ?
ทำไมถึงกลับพูดว่าจะมาเยี่ยมเธออีกครั้ง?
เธอกำมือแน่น เล็บจิกเข้าเนื้อโดยไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด
นักศึกษาที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์ทยอยถือเครื่องดื่มออกไป
ไป๋เถาเก็บใบเสร็จที่ยกเลิกแล้วลงกล่อง พอเงยหน้าขึ้น เจียงอิ้งเยว่ก็ยืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว
“น้ำแตงโมคั้นสดหนึ่งแก้วค่ะ”
“ต้องการระดับน้ำแข็ง...”
“ปกติก็พอ” เจียงอิ้งเยว่มองเธอพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก “แต่ฉันอยากดื่มแก้วที่เธอทำเอง”