ยามค่ำคืน จวนแม่ทัพเจิ้นเป่ย
กู้ชิงหวนลืมตาขึ้นก็ตกใจแทบหยุดหายใจ! สมองตื้อเป็นก้อนหิน! นานทีเดียวกว่าจะตอบสนอง
นางเป็นใคร? นางอยู่ที่ไหน?
นี่กำลังถ่ายหนังอยู่หรือ?
นางกลัว นางไร้ที่พึ่ง ที่นี่มีโรคจิต
นางรีบจัดการคนเลวทันที ยังไม่ทันดูสภาพแวดล้อมโดยรอบด้วยซ้ำ:
"ลุก...ลุกไปซะ ไอ้โรคจิต!”
กู้ชิงหวนพยายามข่วนสุดชีวิต แต่ชายคนนั้นไม่เพียงแต่ตัวใหญ่ พลังก็มากมายมหาศาล มือเดียวก็จับมือทั้งสองของนางไว้แน่น ขยับไม่ได้
ร่างเล็กๆ และแรงข่วนเท่านี้ของกู้ชิงหวน สำหรับคนที่ถือดาบถือมีดเป็นอาชีพนั้น ไม่มีผลอะไรเลย กลับทำให้รู้สึกว่านางค่อนข้างคล่องแคล่วและใจกล้าด้วยซ้ำ
ในห้องนี้ไม่รู้ว่าจุดธูปอะไร? ควันทำให้กู้ชิงหวนวิงเวียนและหมดแรง นางมั่นใจแปดส่วนว่าแพ้ธูปนี้หรือไม่ทนทาน
กู้ชิงหวนทั้งตัวเหนื่อยล้าหมดแรง กัดฟันผลักไสก็ไม่มีทาง ผลักไม่ได้ก็คิดจะไปดึงผมของคนร้าย
แต่มือนุ่มๆ ของนาง ยกขึ้นได้ก็เพราะความตั้งใจแน่วแน่ ดิ้นรนสุดท้ายก็ไร้ประโยชน์
กู้ชิงหวนแทบอ้วก ห้องมืดมิดนี้บดบังสายตา นางมองเห็นเพียงโครงร่างคร่าวๆ ยังคิดว่าจะหาทางแก้แค้นทีหลัง! ดังนั้นในสภาพแวดล้อมที่มืดมิด นางจึงพยายามจำหน้าตาของคนคนนี้ให้ได้
เดี๋ยวก่อน! นางจะต้องจำหน้าคนเลวให้ได้ เพื่อให้คนเลวได้รับการลงโทษ
หน้าตาไม่ชัด แต่จำโครงร่างได้!
กู้ชิงหวนแทบกัดฟันกรามแตก คนคนนี้มีแต่แรงป่าเถื่อน มีกล้ามเป็นมัดๆ
ร่างกายแบบนี้ ต่อยทีเดียว knock out หวู่ซงก็เชื่อ แต่ก็ไม่เห็นส่งเสียงอะไรเหมือนคนใบ้ ด่าไปอย่างไรก็ไม่มีปฏิกิริยา ช่างน่ากลัวจริงๆ
ก่อนหมดสติ กู้ชิงหวนคิดอย่างบ้าคลั่งว่า นางแพ้ธูปตั้งแต่เมื่อไหร่? ถึงขั้นสลบเพราะกลิ่นธูปได้ ไม่เป็นวิทยาศาสตร์เลย
ก่อนจะสลบสนิท ได้ยินเสียงเรียก 'ท่านแม่ทัพ' แต่นางไม่มีแรงจะฟังให้ชัดหรือจำได้ว่าเป็นใคร ก็หลับไปสนิท
......
ฮั่วโช่วเจียงคว้าผ้าห่มมาคลุมให้กู้ชิงหวน ดึงม่านลง คลุมคนบนเตียงให้มิดชิด
ตัวเองใส่เสื้อผ้าตามสบาย นั่งห้อยขาอยู่ที่ขอบเตียงอย่างองอาจ แล้วให้คนเข้ามาในห้อง ถามว่า:
"มีอะไร?"
"ท่านแม่ทัพ พระราชโองการลับจากวัง ประเทศเล็กๆ ทางตอนใต้มีความเคลื่อนไหว เรียกท่านแม่ทัพเข้าพบฝ่าบาททันที"
ฮั่วโช่วเจียงดื่มน้ำชาในกาต้มจนหมดอึกใหญ่ แล้วขมวดคิ้วถาม:
"สายลับของเราที่ฝังในน่านมานมีข่าวอะไร? เป่ยโหรวกับน่านมานมีการร่วมมือกันหรือไม่?"
มั่วไป๋ส่ายหัว: "สายลับของเรา สืบได้เพียงว่านานเยว่กำลังรวบรวมกำลังทหารอย่างลับๆ ส่วนกองทัพเป่ยโหรวไม่มีความเคลื่อนไหว"
"เพียงแต่ภายในเป่ยโหรวไม่สงบ หลายฝ่ายแย่งชิงบัลลังก์กันอย่างดุเดือด มีบางกลุ่มได้ติดต่อกับนานเยว่แล้ว หรืออาจมีข้าราชการของแคว้นเยี่ยนเราเกี่ยวข้องด้วย"
"ในราชสำนักเป่ยโหรวมีความเห็นไม่ลงรอยกันมาก คิดว่าการตัดสินใจรุกรานแคว้นเยี่ยนของเราจะไม่เร็วเกินไป คนที่แฝงตัวเข้าไปในวังเป่ยโหรวยังไม่มีข่าวเฉพาะ รายงานเพียงว่าฝ่ายบูชาสงครามกับฝ่ายประนีประนอมทะเลาะกันอย่างหนัก"
"ท่านแม่ทัพ ยังมีสายลับที่แฝงตัวในน่านมาน ไม่มีข่าวส่งกลับมาเลย ล่าสุด คงถูกจับได้ว่าตัวตน"
เป่ยโหรวก็เหมือนกับแคว้นเยี่ยน ในตอนนี้เป็นช่วงเปลี่ยนผ่านอำนาจ
ดังนั้น จะส่งทัพมาโจมตีแคว้นเยี่ยนหรือไม่ ยังไม่เป็นที่แน่ชัด
แต่ฮั่วโช่วเจียงเป็นแม่ทัพใหญ่ประจำชายแดน ไม่ว่าสถานการณ์ทางใต้จะเป็นอย่างไร เขาก็ต้องกลับไปประจำการที่ชายแดนเหนือ เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน
ฮั่วโช่วเจียงโบกมือ แต่งตัวเสร็จก็ออกจากประตู
ก่อนจะก้าวข้ามธรณีประตู เขาหยุดเล็กน้อย แล้วพูดกับทหารยามหน้าประตู:
"คืนนี้ให้นางพักที่เรือนหลัก พรุ่งนี้เช้าบอกท่านย่า อย่าได้รังแกนาง"
เขาก็ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม เขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับสาวรับใช้คนนี้มากนัก เพียงแต่นี่เป็นผู้หญิงคนแรกของเขา จึงพูดกำชับเพิ่มอีกสองสามประโยค
......
สองวันต่อมา
กู้ชิงหวนตื่นขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน ขยี้ตาปิดแน่น คิดว่าตัวเองยังไม่ตื่นเต็มตา ไม่เช่นนั้นแล้วตื่นขึ้นมาทำไมถึงได้อยู่ที่ที่ไม่คุ้นเคย?
นางคิดว่าตัวเองฝันร้ายแบบไม่เหมาะสมกับเด็ก แต่เมื่อลืมตาอีกครั้ง สภาพแวดล้อมก็ยังคงแปลกตาเหมือนเดิม เตียงไม้ โต๊ะเก้าอี้ ทุกที่เต็มไปด้วยการตกแต่งแบบโบราณ
นางไม่เชื่อว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเองได้
นางหยิกตัวเองแรงๆ เจ็บจนตัวสั่น
การขยับนี้ดึงทั้งตัว เจ็บไม่เฉพาะเนื้อที่หยิก แต่ทั้งตัวเจ็บไปหมด นึกถึงความฝันที่น่ากลัวนั้น กู้ชิงหวนก็รู้สึกตัว นั่นไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นเรื่องจริงที่นางเจอมา
นางทุกข์! อีกทั้งยังน่าอับอาย!
ตื่นขึ้นมาก็อยู่บนเตียงคนแปลกหน้า กำลังทำเรื่องแบบนั้น สาวน้อยบริสุทธิ์อย่างนางจะรับมือกับเรื่องที่เหลือยังไง?
และนางแน่ใจว่าร่างนี้ไม่ใช่ร่างเดิมของนาง ต่อไปนางจะแกล้งทำยังไงให้เหมือนคนเดิม?
ถ้าถูกจับได้จะโดนถ่วงน้ำหรือเผาทิ้งไหม สภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยยิ่งเพิ่มความกังวลและความกลัวในใจนาง
นางร้องเรียกในใจหลายครั้ง: ระบบ ทองคำแท่ง มิติ พื้นที่ เจ้าของร่างเดิม ไม่มีอะไรได้ผล
แม้แต่เรื่องให้ฟื้นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม นางก็อ้อนวอนเทพเจ้าทุกองค์ หลับตาพึมพำอ้อนวอนกว่าร้อยรอบ แต่ไม่เป็นผล ยังคงมืดแปดด้าน
นางอยากจะหลับใหม่อีกครั้ง จินตนาการว่าพอตื่นขึ้นมาอีกที ทุกอย่างอาจกลับมาเป็นเหมือนเดิม และสิ่งที่เจอตอนนี้ก็เป็นเพียงความฝัน
ระหว่างนั้น นางได้ยินเสียงเปิดประตู ตามด้วยเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้
สัญชาตญาณทำเป็นหลับตาหมดสติ นางไม่รู้อะไรเกี่ยวกับที่นี่เลย คนอื่นข้ามเวลามักจะได้ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม
แต่นางไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับสภาพแวดล้อมรอบข้าง ไม่มีความทรงจำ ไม่มีระบบ ไม่มีมิติ ไม่มีอะไรเลย มาถึงก็เจอเรื่องโหดร้าย นางช่างทุกข์!
ไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นกับร่างนี้เลย กลัวจะเผยตัว ก็อยากหนี จึงแกล้งหมดสติ
นางเบาลมหายใจ ทำเป็นหลับ ในไม่ช้าก็ได้ยินเสียงบ่นของสาวใช้สองคน:
"ไอ้กู้เจ้าตี้นี่ ช่างเป็นคนวาสนาน้อยจริงๆ กว่าจะได้ความโปรดปรานจากท่านแม่ทัพ ก็กลับเป็นไข้สูงไม่หาย สองวันแล้ว ไม่รู้ว่าจะรอดไหม"
ลวี่จือไม่สบายใจ ในน้ำเสียงจึงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ:
"ใครใช้ให้ร่างกายอ่อนแอเอง ท่านแม่ทัพเพิ่งจะรับคนเข้าห้อง ถ้าเป็นคนอื่น คงไม่โชคร้ายแบบนี้ คงเป็นแค่... ก็หลับไปสองวัน ช่างไร้ประโยชน์จริงๆ"
"ท่านแม่ทัพไปชายแดนไม่ได้พานางไปด้วย รับรองว่าลืมนางแน่ โอกาสที่จะได้เป็นอนุภริยาก็พลาดแบบนี้ ช่างไม่เอาถ่าน ถ้าเป็นคนอื่น คงตามท่านแม่ทัพไปที่เป่ยจิ้งแล้ว ไปเป่ยจิ้งไม่ได้ หลังเสร็จกิจก็ควรดื่มยาบำรุงครรภ์ จะได้ตั้งท้องลูกชายให้จวนแม่ทัพเร็วๆ แต่นางกลับหลับเป็นตาย สองวันเต็มๆ"
นี่คือความคิดในใจของลวี่จือ ถ้านางมีโอกาสแบบนี้ คงไม่ไร้ประโยชน์แบบนี้แน่
ตั้งแต่อายุเริ่มรู้สึกได้ นางก็เตรียมตัวเป็นอนุภริยาของท่านแม่ทัพ
ดังนั้นในจวน ทุกอย่างที่เรียนรู้ได้ทั้งการปักผ้า ชงชา นางก็พยายามเรียนรู้อย่างสุดชีวิต มักจะเปรียบเทียบกับคนอื่นในใจเพื่อเอาชนะ
แม่ของนางเคยบอกว่านางเอวหนา สะโพกกลม เป็นลักษณะที่มีบุตรชาย ถ้ามีโอกาสได้ปรนนิบัติท่านแม่ทัพ รับรองว่าต้องท้องแน่
ตอนที่ท่านยายเลือกสาวใช้ให้ท่านแม่ทัพ เตรียมเป็นอนุภริยา นางก็แสดงตัวต่อท่านยายหรือแม่นางผู้ใหญ่ที่พูดได้ตลอด จนได้เข้ามาเป็นสาวใช้ในเรือนท่านแม่ทัพ
เพื่อให้ท่านแม่ทัพสนใจ นางให้คนไปซื้อนมวัวนอกจวน ใช้ล้างหน้าทุกวัน
เตรียมตัวเรื่องปรนนิบัติหลายอย่าง เตรียมหลังเสร็จกิจก็ทำการบ้านเต็มที่
เพื่อให้ตั้งท้องหลังเสร็จกิจ นางแอบเตรียมยามาด้วย หลังเสร็จกิจดื่มทันที รับรองว่าต้องท้อง พอคลอดก็เป็นลูกชายคนโต ต่อไปนางอย่างน้อยก็เป็นอนุภริยา
อีกทั้งจวนแม่ทัพมีทายาทสืบสายเดียว พอมีลูกชายคนโต ท่านแม่ทัพหญิงในอนาคตก็ทำอะไรนางไม่ได้
พอลูกโต จวนแม่ทัพก็เป็นของนางแต่เพียงผู้เดียว ต่อไปนางก็จะเป็นเจ้าของจวนแม่ทัพ
แต่นางรอคอยอย่างเต็มเปี่ยมให้ท่านแม่ทัพเรียกไปปรนนิบัติ กลับกลายเป็นกู้ชิงหวนแย่งโอกาสไป
ตอนนี้ท่านแม่ทัพกลับไปเป่ยจิ้งแล้ว ความฝันทั้งหมดของนางพังทลาย จะไม่บ่นได้อย่างไร? ในใจแค้นกู้เจ้าตี้แทบอยากฆ่า
เพียงแต่ที่นี่คือจวนแม่ทัพ ตัวเองก็เป็นแค่สาวใช้ ฐานะยังสู้กู้เจ้าตี้ไม่ได้ จึงกล้าแค่พูดจาแทงใจในเรือนที่ไม่มีเจ้าของ