หลิวไป๋ผงกศีรษะเนิบนัย ดวงตาคมกริบ “หากเจ้าถูกจับในยามนี้ ท่านอ๋องย่อมร้อนพระทัยเป็นแน่ ในห้วงเวลาอ่อนไหวที่การแย่งชิงอำนาจในนครหลวงดำเนินไปอย่างดุเดือด เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น บางทีคนที่จับเจ้าได้อาจใช้เจ้าเป็นเครื่องมือบีบบังคับให้ท่านอ๋องกระทำบางสิ่งก็เป็นได้”
เอ่ยถึงท่านอ๋อง อันหมายถึงองค์ชายเซียวเหยาผู้ครองแคว้นแห่งฉยงโจว สีหน้าของพระสนมเหมยพลันเจือแววกระอักกระอ่วน “อย่าได้กล่าวเช่นนั้น ข้ากับองค์ชายเซียวเหยาของเจ้านั้นบริสุทธิ์ผุดผ่อง หากข้าต้องประสบภัย ข้าย่อมเลือกจบชีวิตตนเอง ข้าติดค้างบุญคุณเขามากมายนัก จะให้ใครใช้ข้าเป็นเครื่องขู่เข็ญให้เขาเล่นการเมืองอีกมิได้”
“ดังนั้น การที่เจ้าออกมาในครานี้ องค์ชายเซียวเหยาคงมิทรงทราบสินะ” หลิวไป๋ซักถามต่อ
พระสนมเหมยทรงไอเบา ๆ แววตาคล้ายหลบลี้ “มิได้กราบทูลให้ทรงทราบ…”
หลิวไป๋แสดงสีหน้าอันสื่อว่า “ดูสิ เป็นดังที่ข้าคาดไว้จริงมิผิด”
โจวตู้เจวียนสัมผัสได้อย่างเฉียบคมว่าในเรื่องนี้ดูเหมือนจะมีเงื่อนปมซ่อนเร้น แต่ว่ากาลเทศะไม่เหมาะนางจึงมิได้เอ่ยถาม
หลังจากนั้นหลิวไป๋เป็นผู้คุมจังหวะการสนทนาเป็นหลัก กล่าวว่าโจวตู้เจวียนและพวกมีช่องทางลับเฉพาะของตน สามารถจัดหาสิ่งของชั้นดีที่ผู้อื่นยากจะได้มา และระบุชัดว่านี่คือช่องทางเฉพาะของโจวตู้เจวียนและพวก ให้พระสนมเหมยอย่าได้ไต่ถามถึงที่มามากนัก
พระสนมเหมยนั้นย่อมทรงเข้าใจความหมายของหลิวไป๋ ช่องทางเช่นนี้ล้วนเป็นเคล็ดลับเลี้ยงชีพของคนผู้นั้น หากคิดร่วมมือ การไม่ไต่ถามย่อมเป็นมารยาทขั้นพื้นฐานที่สุด
มื้อหนึ่งจบปากจบคำที่ควรแจ้ง แจ่มแจ้งในสิ่งที่ควรกล่าวแก่กัน วิธีร่วมมือในภายภาคหน้าก็เจรจาลงตัวเป็นที่เรียบร้อย นับว่าได้ทานกันอย่างอิ่มหนำทั้งเจ้าบ้านและแขกผู้มาเยือน