เช้าวันรุ่งขึ้น โจวตู้เจวียนเพิ่งตื่นนอนยังกินอาหารเช้าอยู่ในเรือน ด้านนอกก็มีเสียงผู้คนพูดคุยดังเซ็งแซ่
โจวจงซิ่นวางชามลงด้วยความฉงน “แต่เช้าตรู่เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ ข้าจะออกไปดู”
พอเปิดประตูก็เห็นแถวสองแถวยาวเหยียดเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ชาวบ้านครึ่งหมู่บ้านหนานหูมาแล้ว กำลังสนทนากันอย่างคึกคัก จะให้ไม่ครึกครื้นได้อย่างไร
“โอ้ว” โจวจงซิ่นตกใจถอยหลังไปครึ่งก้าว “พวกท่านกำลังทำอะไรกันนี่ ตรุษจีน ไฉนแต่เช้าตรู่จึงไม่อยู่เรือนพักผ่อนต่ออีกสักหน่อย ไปมาชุมนุมกันอยู่หน้าประตูบ้านข้าเล่า”
ป้าหลี่เอ่ยขึ้นก่อน “โอ๊ย สภาพภายนอกเช่นนี้แล้ว ใครจะนอนใจได้เล่า ใจใหญ่เกินไปแล้ว ยิ่งกว่านั้น เมื่อวานที่บ้านผู้ใหญ่บ้านก็ตกลงกันแล้วไม่ใช่รึ อยากเพาะปลูกมันนี่ในฤดูใบไม้ผลิก็มาพบท่าน ตามลำดับผู้มาแจ้งความจำนงก่อนหลัง
พวกเราล้วนอยากได้รับเร็ว เพาะปลูกเร็ว จึงได้มาเข้าแถวแต่เช้า!”
โจวจงซิ่นถึงกับเข้าใจ “เป็นเช่นนี้นี่เอง พวกท่านมากันแล้ว เหตุใดไม่เคาะประตูล่ะ”
ตาคนหนึ่งยืนต่อแถวด้านหลังยิ้มเก้อพลางคลำมือ “ก็ช่วงตรุษ มิอยากรบกวนพวกท่านพักผ่อน เรื่องของพวกเรา เกรงใจแย่”
โจวจงซิ่นหัวเราะ ดูเถิด คนหมู่บ้านหนานหูของพวกเราดียิ่งนัก!
“แล้วพวกท่านเล่า พวกเจ้าหนุ่มฉกรรจ์มาแต่เช้าตรู่ด้วยเรื่องคัดเลือกเข้าหน่วยอารักขากระนั้นหรือ” โจวจงซิ่นถามคนอีกแถว