เมื่อกล่าวลาแม่ทัพเฉินผู้เป็นบุตรแล้ว โจวตู้เจวียนก็ขับเกวียนวัวเพียงลำพัง ค่อยๆ เคลื่อนออกจากเขตทหารรอบนอกเมืองฝูเต๋อ
เมื่อมาถึงหุบเขาร้างไกลผู้คนแห่งหนึ่ง โจวตู้เจวียนจึงหยุดเกวียนวัวลง
นางปีนขึ้นไปยังที่สูงอย่างระมัดระวัง ชำเลืองมองโดยรอบ จนแน่ใจว่าในรัศมีหลายลี้ไม่มีสายสืบหรือทหารยามใดๆ แล้ว จึงพาตนและเกวียนวาบเข้าไปในมิติลับแห่งท้องทุ่งหญ้า
เมื่อได้เห็นพืชพันธุ์อันเขียวชอุ่มและทัศนียภาพอันสงบสุขในท้องทุ่งหญ้า โจวตู้เจวียนก็รู้สึกโล่งใจอยู่บ้าง
แต่เมื่อนึกถึงเหล่าผู้ลี้ภัยที่ไร้ที่พึ่งพิงและหวาดผวาซึ่งเห็นที่นอกเมืองฝูเต๋อเมื่อครู่ รวมถึงความทุกข์เข็ญของสงครามกลางเมืองแคว้นต้าอวี่ที่แม่ทัพเฉินเล่าให้ฟัง หัวใจของนางก็พลอยหม่นหมองลงอีกครั้ง
เมืองอันชิ่ง คือถิ่นฐานที่ตระกูลโจวและหมู่บ้านหนานหูหยั่งรากมาหลายชั่วอายุคน และเป็นดินแดนแรกที่ถูกเลือดท่วมท้นและล่มสลายเมื่อสงครามกลางเมืองครั้งนี้ปะทุขึ้น
แม้จะได้ยินข่าวร้ายมาตั้งแต่ยังอยู่ที่ฉยงโจว แต่หากมิได้เห็นด้วยตาตนเอง ในใจก็ยังคงแอบมีความหวังอันริบหรี่ว่าไม่น่าเป็นความจริง
โจวตู้เจวียนเม้มริมฝีปากแน่น สายตาแน่วแน่ยิ่งขึ้น นางเดินลัดผ่านมิติลับ มาถึงประตูไม้ที่เชื่อมไปยังซากเมืองนอกเมืองอันชิ่ง แล้วผลักเปิดออก
"ฮืด——"
กลิ่นควันดินปืนอันฉุนเฉียวปนกับกลิ่นคาวเลือดหนาทึบ พลุ่งเข้าจนแทบหายใจไม่ออก!
โจวตู้เจวียนวาบกายไปหลบอยู่หลังซากกำแพงพังที่รกไปด้วยวัชพืช แล้วเพ่งมองไปข้างหน้าอย่างสงบ