ป้าสะใภ้ใหญ่ช่างเสียใจยิ่งนัก บุตรสาวคนโตแต่งออกเรือนไปก่อนจะทันได้ใช้ชีวิตสุขสบายเมื่อบ้านเมืองฟื้นตัว
พอดีโจวตู้เจวียนเห็นเข้า จึงปลอบว่า "ท่านป้าสะใภ้ใหญ่อย่าได้คิดเช่นนั้น พี่ใหญ่แม้จะแต่งออกไปแล้ว ก็ยังเป็นคนของตระกูลโจวเราอยู่ดี ตระกูลโจวยิ่งมั่งคั่งขึ้น พี่ใหญ่ย่อมพลอยได้ดีตามไปด้วย
จะแต่งออกแล้วหาใช่ไม่ ดูเถิด บัดนี้พี่ใหญ่ต้องเลี้ยงดูลูกอย่างยากลำบาก แต่บางทีในใจนางกลับรู้สึกมั่นคง
ตอนนี้พี่ใหญ่ก็คลอดบุตรชายแล้ว เลี้ยงดูเขาให้เติบใหญ่ ภายหน้าย่อมมีที่พึ่งพา ทั้งยังมีกิจการที่พวกเราผู้เป็นญาติคอยช่วยหนุนหลังอยู่ หากตั้งใจทำงาน ทุกเดือนย่อมเก็บเงินเข้ากระเป๋าได้เป็นกอบเป็นกำ
เราบอกครอบครัวสามีของพี่ใหญ่ว่านางได้ค่าแรงเดือนละ 800 อีแปะ แต่ตามจริงแล้วพวกเราจ่ายให้ถึงเดือนละ 4 ตำลึง พี่ใหญ่สามารถเก็บออมได้เองเดือนละกว่า 3 ตำลึง
เช่นนี้ต่อไปพี่ใหญ่จะมีทั้งบุตรและเงินทอง ชีวิตจะรุดหน้ามีแต่ดีขึ้น มีความหวังมากขึ้นทุกวัน
ยิ่งไปกว่านั้น มีพวกเราญาติฝั่งมารดาคอยหนุนหลังอยู่ ท่านลองดูสิ ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ ยังจะกลุ้มกังวลสิ่งใดอีกเล่า?"
แรกฟัง ป้าสะใภ้ใหญ่ถึงกับตะลึงงัน
แม้นางจะรักบุตรสาว แต่วาทิตามผัวตามเมีย มีบุตรให้ตระกูลสามีสืบสกุล คือคติจารีตที่ฝังลึกเข้าไปถึงไขกระดูก