โจวตู้เจวียนถูกนางดึงเข้าไปยังหน้าราวชุดด้านใน ชุดฮั่นฝูที่แขวนอยู่ล้วนแวววาวระยิบระยับประดับด้วยเลื่อมแพรวพราว ภายใต้แสงไฟยิ่งขับให้เด่นสง่า
เฉินหมิงจูเบิกตาวาววับดุจเด็กน้อยรอคำชม เอ่ยถามว่า “เป็นอย่างไรบ้าง นี่คือแบบที่ข้าออกแบบใหม่ ใส่ลูกเล่นเลื่อมซึ่งกำลังนิยมยิ่งนัก ถ่ายภาพออกมาได้งดงามตระการตาเหลือเกิน เจ้าว่าพอจะงามหรือไม่”
“อืม งดงามยิ่ง!”
โจวตู้เจวียนตื่นตะลึงกับความงามตรงหน้าจริง ๆ นางจ้องมองอย่างละสายตามิได้ เอ่ยขึ้นว่า “ห้าสีนี้ เอาอย่างละชุด! ประเดี๋ยว... ราคาชุดละเท่าใดหรือ หากสูงเกินไปเล่า...”
“ไม่แพงพ่ะย่ะค่ะ ซื้อห้าชุดก็ให้ราคาขายส่ง ชุดละสามร้อยยี่สิบอีแปะ!” เฉินหมิงจูรีบตอบ
โจวตู้เจวียนพยักหน้า “ตกลง เช่นนั้นเอาห้าชุด หากร้านค้าขายดี ข้าจะกลับมาอีก ร้านของข้าก็ใกล้จะเปิดกิจการแล้ว”
เฉินหมิงจูประสานมือ “ยินดีด้วย ขอให้เปิดร้านฤกษ์งามยามดี ทรัพย์สินไหลมาเทมาดั่งธารา!”
“ขอบใจ” โจวตู้เจวียนกล่าวพลางหัวเราะ มาตั้งใจจะขายของ แต่ยังมิทันเอ่ยถึงสามประโยค กลับต้องจ่ายเงินเกือบสองพันออกไปเสียก่อน
นางรีบนำห่อผ้าห่อเล็กออกมา “ถูกแล้ว คราก่อนข้าเคยถามเจ้าว่ารับงานปักหรือไม่ วันนี้ข้านำงานปักมาด้วย อยู่ที่นี้ทั้งสิ้น เป็นของเล็ก ๆ น้อย ๆ สองสามชิ้น เจ้าลองพิจารณาดูได้หรือไม่”
เฉินหมิงจูคาดไม่ถึงว่าโจวตู้เจวียนจะนำมาจริง นึกว่าเมื่อก่อนเป็นเพียงคำกล่าวทักทายล้อเล่นเสียอีก
นางคิดว่าตามครัวเรือนสามัญ งานปักคงไม่ประณีตงดงามถึงขั้นเทียบมืออาชีพได้