โจวต้าอวี่คว้าไม้เบสบอลเข้าประจันหน้า เขามีเรี่ยวแรงมหาศาลผิดมนุษย์ ไม้เบสบอลตวัดกวาดเพียงครั้งเดียว กิ่งไม้ห้าหกท่อนก็หักสะบั้นพร้อมกัน
ไม้พวกอันธพาลถือเป็นกิ่งไม้หักจากป่าริมทางชั่วคราว จะต้านทานแรงเหล็กได้อย่างไร เพียงประมือแรก ไม้ในมือคนเจ็ดแปดก็หักหมด กำไว้เพียงครึ่งท่อน ยืนตะลึงงันอยู่กับที่
"หลีกไป!" โจวต้าอวี่คำรามลั่น ไม้เบสบอลตวัดฟาดอีกหลายที ไม้มาพร้อมเสียงลมหวีดหวิว มีคนหลบไม่ทัน ถูกฟาดเข้าเต็มบ่า ร้องโหยหวนล้มลงกับพื้น
พี่รองตามเข้ามาแล้ว แม้มิได้มีพละกำลังดุจโจวต้าอวี่ แต่มีพื้นเพทำงานหนักมาแต่ไร มือเท้าคล่องแคล่ว ผสานกับการโจมตีของโจวต้าอวี่ พุ่งเป้าจัดการพวกอันธพาลที่กระจัดกระจายยังไม่ทันตั้งตัว
"มักง่ายเป็นโจร! มักง่ายปล้นกลางทาง!" พี่รองทุบตีพลางด่าไปด้วย มือหนักหน่วงและแม่นยำ
สองคนประสานงานกัน ฟาดฟันพวกอันธพาลที่ห้อมล้อมจนแตกกระเจิงภายในไม่กี่กระบวนท่า ล้มระเนระนาดไปเจ็ดแปดคน ที่เหลือลังเลไม่กล้าบุกต่อ
"ไอ้โจรกระจอกอะไรกัน ขยะทั้งนั้น!" พี่เปียวสบถเสียงขุ่น ยกดาบใหญ่ของเขาก้าวอาด ๆ ขึ้นหน้า
หยางเย่าจู่อยู่ข้าง ๆ คอยประจบอย่างระมัดระวัง "พี่เปียว ไอ้เด็กนั่นออกจะประหลาด แรงเยอะเกินไป ท่านลงมือเองคงปราบพวกมันได้แม่นมั่น"
พี่เปียวไม่สนใจการประจบของหยางเย่าจู่ ดาบใหญ่ของเขาใช้สำหรับฆ่าคน ใบดาบสะท้อนแสงอาทิตย์วาววับ คมกริบยิ่งกว่าไม้ของพวกอันธพาลไม่รู้กี่เท่า
พี่เปียวผ่านการฝึกฝนมา ท่วงท่ายามออกรบผิดแผก ฝีเท้าหนักแน่น กระบวนดาบพลิ้วคล่อง ผิดจากพวกนักเลงหัวไม้ที่เก่งแต่ข่มขู่ชาวบ้าน
"ระวัง!" โจวตู้เจวียนร้อง