โต๊ะของหลิวไป๋ก็ไม่ต่างกัน
แรกเริ่มหลิวจิ่งหยวนยังคิดในใจว่า ทั้งหมดนี้ล้วนได้มาเพราะความสามารถของพี่ใหญ่ ไม่ว่าจะอร่อยเพียงใด ก็ต้องให้พี่ใหญ่ได้กินก่อน
แต่เมื่อเริ่มกินแล้วก็อดใจไม่ไหวจริง ๆ ฝืนใจไม่ได้เลย เพราะมันอร่อยเกินไป!
อัตราเร็วของพวกเด็กน้อยหลายคนนั้น เรียกได้ว่ากวาดล้างไม่เหลือซาก
หลิวไป๋เกือบจะแย่งพวกเขาไม่ทัน
ตอนที่เขาและหลิวจิ่งหยวนคีบกุ้งเด้งชิ้นสุดท้ายในหม้อเดียวกัน ทั้งสองเงยหน้าสบตา แววตาปะทะกันกลางอากาศประหนึ่งจะเกิดประกายไฟได้
หลิวจิ่งหยวนในใจคิดว่า ขออภัยด้วยพี่ใหญ่ ท่านคือพี่ใหญ่ของข้าจริง แต่ว่ากุ้งเด้งคำนี้ข้าจำต้องกิน!
หลิวไป๋ "……"
แน่นอนว่า ด้านหนึ่งของน้ำซุปของพวกเขาไม่ใช่หม้อเผ็ด หากแต่เป็นหม้อมะเขือเทศเข้มข้น
หวังอิงพิเคราะห์ว่าพวกเด็ก ๆ กินและนอนไม่เป็นเวลา นอกบ้าน กระเพาะและลำไส้น่าจะยังเปราะบาง หากกินเผ็ดร้อนจะระคายเคืองง่ายเกินไป ให้กินน้ำซุปมะเขือเทศอุ่นกระเพาะก่อนดีกว่า
ด้านของโจวตู้เจวียนก็เช่นกัน สภาพศึกสู้รบคึกคักยิ่ง ทว่าต่อให้คึกคักสักเพียงใด ก็ไม่อาจลามมาถึงตัวนางได้
โต๊ะของพวกนาง ไม่ว่าใครจะคีบอะไร ต่างก็คีบใส่มาในจานเล็กตรงหน้าของโจวตู้เจวียนอย่างละชิ้น
นี่แทบจะเป็นปฏิกิริยากล้ามเนื้อที่ไร้สำนึกของพวกเขา
อีกทั้งความเร็วของมือพวกเขาก็สูงยิ่ง ทำให้โจวตู้เจวียนกินไม่ทันเลย จานเล็กตรงหน้ากองซ้อนกันสูงประหนึ่งเนินเขาเล็ก ๆ
โจวตู้เจวียนคิดในใจว่า บุฟเฟ่ต์แห่งยุคใหม่ สมควรแล้วที่ต้องให้คนในครอบครัวนางไปกินเช่นนั้น คุ้มเกินราคาอย่างแน่นอน!