“สังหาร!”
โจวต้าอวี่คำรามลั่น นำหน่วยอารักขาเข้าบุกตะลุยดุจพยัคฆ์ร้ายกระโจนลงเขา
การต่อสู้ครั้งนี้ไร้ข้อกังขาโดยสิ้นเชิง
ยามที่เหล่านักฆ่าซึ่งปกติวางมาดสูงส่ง ถูกตระกูลใหญ่ใช้เงินมหาศาลฝึกฝน ต้องเผชิญกับเกราะเสื้อกันแทงอันไร้เทียมทานและพลั่วกลยุทธ์ที่ได้เปรียบราวกับมีมุมมองจากเบื้องบนของสวรรค์ วิชาสังหารที่พวกมันภาคภูมิใจกลับกลายเป็นเรื่องน่าขันในชั่วพริบตา
คมดาบฟาดฟันลงบนร่างของหน่วยคุ้มกัน เหลือไว้เพียงรอยขาวจาง
ในทางกลับกัน พลั่วกลยุทธ์ของหน่วยอารักขาฟาดลงไป แม้จะถูกดาบปัดป้อง ก็ยังสั่นสะเทือนจนอาวุธของศัตรูแตกเป็นเสี่ยง!
ที่น่าสะพรึงยิ่งกว่าคือ ยามพวกมันพยายามกระโดดทะเลหนีตาย เสียง “ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว” ทำลายอากาศดังมาจากเบื้องบน
เหล่าพลธนูหน้าไม้นำโดยโจวตู้เจวียน ใช้หน้าไม้รอกที่ติดกล้องเล็งเป้า ยิงสังหารนักฆ่าที่หมายหลบหนีให้จมติดดาดฟ้าเรือและผืนน้ำสมุทรอย่างแม่นยำ
เวลาเพียงไม่ถึงธูปหนึ่งดอก ดาดฟ้าเรือก็โลหิตนองดุจธารา นักฆ่าสามระลอกที่บุกโจมตี นอกจากไม่กี่คนที่ถูกจงใจละเว้นชีวิตไว้ ถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก!
“พี่หญิง ท่านช่างราวกับเทพ! ไอ้พวกสารเลวนี่กล้าบุกปล้นเรือจริงเสียด้วย!” โจวต้าอวี่ปาดโลหิตบนใบหน้า พุ่งพรวดเข้าหาโจวตู้เจวียนด้วยความคึกคัก
โจวตู้เจวียนเก็บกล้องมองกลางคืน ย่ำเดินไปตรงหน้านักฆ่าที่ยังมีชีวิตอยู่ ถูกกดราบกับพื้น ตัวสั่นงกงัน
“ว่าแต่ หมาเฝ้าบ้านของตระกูลใดกัน?”
นักฆ่าคนหนึ่งกัดฟันเงียบงัน หลิวไป๋ตวัดพลั่วฟาดเข้าใส่กระดูกลูกสะบ้าจนแตกละเอียด เสียงร้องโหยหวนดังก้องราตรี
“ข้าพูด! ข้าพูด! ข้าเป็นคนของตระกูลหวังแห่งไท่หยวน!”
“ข้าถูกสกุลเฉินแห่งเจียงหนานส่งมา...”