“สวรรค์! ตะพาบน้ำตากแห้งตัวนี้ เหตุใดจึงใหญ่โตเพียงนี้?! ใหญ่กว่ากะละมังใบหนึ่งเสียอีก!” โจวหน่วนอวี้ร้องอุทาน “แล้วปลาไหลตากแห้งนี่เล่า สีสัน กลิ่นรส ต้องเป็นของป่าชั้นยอดของแท้แน่นอน!”
โจวตู้เจวียนยิ้มลึกลับ “ยกของออกไปตั้งไว้ข้างนอก นี่คือ ‘สมบัติล้ำค่าประจำร้าน’ ของร้านค้าของสดจากป่าเขาเราตั้งแต่นี้ไป!”
ตะพาบน้ำป่าตากแห้งตัวมหึมาเหล่านี้ เพิ่งแขวนไว้ ณ ตำแหน่งสะดุดตาหน้าร้าน ก็ก่อความสนั่นสะเทือนขึ้นทันใด
ผู้คนเดินผ่านไปมาในตลาดผักสด ล้วนเป็นบรรดาลุงป้าน้าอาผู้รู้จักของดี
ของที่ดูปราดเดียวก็รู้ว่ามีอายุเก่าแก่หลายปี เป็นตะพาบน้ำป่าแท้ๆ เช่นนี้ ในท้องตลาดแทบสูญพันธุ์ไปแล้ว
“เถ้าแก่เนี้ย ตะพาบน้ำตากแห้งนี้ขายอย่างไร?” ชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยผู้หนึ่งย่างกรายเข้ามา ดวงตาเป็นประกายจับจ้องอยู่ที่เจ้าตัวใหญ่สุด
โจวหน่วนอวี้คล้อยมองโจวตู้เจวียน โจวตู้เจวียนชูสองนิ้ว เอ่ยรูปปากเป็นนัย
โจวหน่วนอวี้เข้าอกเข้าใจ รายงานราคาด้วยรอยยิ้ม “ตัวใหญ่ สองพันอีแปะหนึ่งตัว ตัวใหญ่มหึมา ห้าพันอีแปะหนึ่งตัว ไม่ลดราคาใดๆ”
“ห้าพัน?!” ฝูงคนที่มุงดูส่งเสียงสูดหายใจเฮือก
“แพงเกินไปแล้ว! ปล้นชัดๆ!” บางคนงึมงำ
“แพง? นี่คือตะพาบน้ำป่าแก่ที่จับมาจากหุบเขาลึกในป่าดงดิบแท้ๆ มีอายุหลายสิบปีถึงร้อยปี! ของพรรค์นี้บำรุงกำลังนัก กินเข้าไปหนึ่งตัว อย่างน้อยก็ต่ออายุยืนยาวได้หลายปี ต่อให้มีเงินก็หาซื้อที่ไหนไม่ได้!” ท่านเฒ่าสวี่มิรู้ว่าเข้ามายืนอยู่ข้างๆ ตั้งแต่เมื่อใด ถือไม้เท้าช่วยตะโกนหนุนเสียงดังลั่น