โจวตู้เจวียนกับพวกยกชั้นวางจัดแสดงที่ตั้งอยู่หน้าประตูร้านออกไปยังด้านนอก เครื่องประดับที่แขวนเรียงรายอยู่บนผ้ากำมะหยี่สีดำเปล่งประกายวูบวาบ
เด็กสาวกับบรรดาป้าสะใภ้และแม่ยกที่อยู่หน้าประตูร้าน สายตาต่างถูกดึงดูดไปในพริบตา ไม่อาจละสายตาออกไปได้เลย
ผู้คนไม่น้อยเริ่มซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์กัน
“โอ๊ย โรงทอผ้าแห่งนี้กลับมาเปิดกิจการอีกครั้งแล้วนี่นา ตอนนี้ของที่ขายช่างมากมายเสียจริง ล้วนงดงามถึงเพียงนี้!”
“จริงอย่างว่า ทั้งแวววาวและงามตายิ่งนัก ดูแล้วล้วนเป็นเครื่องประดับทองคำและเงินตรา โอ๊ย เจ้าดูพวกของที่วางอยู่ด้านนอกนี่สิ ด้านบนมีมากมายที่ฝังอัญมณีด้วย ดูราคาก็ไม่ถูกเลยกระมัง!”
“เจ้าของร้านนี่ช่างอาจหาญเสียจริง ร้านแบบนี้กลับมาเปิดในถิ่นเล็กอย่างเมืองถงฉินพวกเรา จะมีผู้มั่งคั่งสักกี่คนมาซื้อเล่า ข้าว่าอยู่ได้ไม่กี่วันก็ต้องปิดกิจการแน่!”
“โอ๊ย พวกเจ้าดูนี่ เจ้าของร้านกับพวกผู้ช่วยที่ยืนอยู่หน้าประตู ล้วนเป็นสตรีอายุน้อยถึงเพียงนี้ ดูท่าทางยังไม่ออกเรือนด้วยกระมัง อายุยังน้อยกลับออกมาแสดงโฉมอยู่ข้างนอกค้าขายเช่นนี้ ช่างไร้ยางอายเสียนี่กระไร!”
“ก็จริงน่ะสิ แถมยังแต่งเนื้อแต่งตัวงดงามถึงเพียงนี้ ดูก็รู้ว่าเป็นคนไม่อยู่ในเรือนในเหย้า ต่อไปจะมีใครกล้าแต่งด้วยเล่า!”
“……”
ผู้คนที่ห้อมล้อมวิพากษ์วิจารณ์กันไม่หยุด ไม่นานก็เปลี่ยนจากตัวร้านค้าไปยังผู้ที่เปิดร้านค้า หัวข้อการถกเถียงก็เปลี่ยนไป
หวังเยี่ยนชิวกับหวังซูเซี่ย แม้จะเป็นฝ่ายอาสาเข้ามาเป็นผู้ช่วยด้วยตนเอง แต่นางทั้งสองถูกอบรมสั่งสอนมาแต่เล็กว่าสตรีควรอยู่บ้านปรนนิบัติสามีและบุตร ไม่อาจออกมาแสดงโฉมภายนอก จึงยังคงอ่อนไหวและใส่ใจในสายตาของชาวโลก