แม้เทศกาลหยวนเซียวจะไปในเมืองไม่ได้ อีกทั้งไม่มีงานชมโคมไฟเช่นเคย
ทว่าหมู่บ้านหนานหูกลับครึกครื้นยิ่งกว่าที่อื่น
หมู่บ้านอื่นเพราะภัยแล้งที่เห็นได้ล่วงหน้า ต่างอดออมอาหารการกิน ปีนี้แม้แต่ตรุษจีนยังไม่กล้าฉลองเต็มที่ ใช้ชีวิตอย่างฝืดเคืองขัดสน
ที่หมู่บ้านหนานหู ผู้คนทุกครัวเรือนยังเต็มใจทำบัวลอยบ้างไม่กี่ชิ้น ผู้ใหญ่ในบ้านยังพยายามคิดหาวิธีทำให้เด็ก ๆ ได้ถือโคมไฟเล็ก ๆ ฝีมือประดิษฐ์เอง เพียงเท่านี้ก็พอให้พวกเด็ก ๆ ยินดีปรีดาแล้ว
วันนี้เด็ก ๆ มีความสุขที่สุด ในเวลากลางวันเฝ้าคอยบัวลอยไส้งาดำรสหวานละมุนที่บ้านจะทำ ตกเย็นตะวันลับขอบฟ้า ก็พากันออกมาอวดโคมไฟของตน
โจวตู้เจวียนรับประทานบัวลอยร่วมกับทุกคนที่บ้านเก่า ป้าและน้าสะใภ้ล้วนมอบความรักใส่ไว้ในบัวลอย จัดให้ถึงยี่สิบลูกใหญ่เชียวนาง!
ทั้งยังเป็นบัวลอยลูกโตเป็นพิเศษ นางกินได้เพียงเก้าลูก ที่เหลือลอบยกให้โจวต้าอวี่ทั้งหมด
โจวต้าอวี่ผู้น่าสงสาร เดิมทีก็ถูกตักให้สามสิบลูกใหญ่แล้ว ยังต้องช่วยพี่สาวกินอีกสิบเอ็ดลูก ต่อให้กินจุเพียงใดก็เรอออกมา อิ่มเสียจนแทบอาเจียน
ครั้นพลบค่ำฟ้ามืดลง เขาก็วิ่งพรวดออกไป พลางร้องว่า "ไม่ไหวไม่ไหว อิ่มเกินไป อึดอัดยิ่งนัก ข้าจะออกไปย่อยอาหาร ไปดูเด็ก ๆ ในหมู่บ้านประชันโคมไฟกัน!"
โจวตู้เจวียนลูบจมูกอย่างขัดเขินอยู่บ้าง ด้วยความละอายใจจึงแก้ตัวให้เขาเล็กน้อย ยื่นโคมของนางให้โจวต้าอวี่ "นี่ โคมไฟที่เฒ่าหลี่ให้ข้า เจ้าเอาไปเล่นเถอะ ต้องทำให้ไอ้เด็กพวกนั้นอิจฉาจนร้องไห้แน่!"