ยามเช้าวันที่สองหลังจากเข้าพักในโรงเตี๊ยมซุ่นเฟิง โจวตู้เจวียนถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงอื้ออึง
“สวรรค์! แพงถึงเพียงนี้เชียวรึ!”
“พักหนึ่งคืนคิดยี่สิบอีแปะ? ครอบครัวข้ามีหกคน หนึ่งคืนก็ร้อยยี่สิบอีแปะแล้ว!”
“พักได้ไม่กี่วัน ค่าเดินทางก็หมดเกลี้ยงแล้ว!”
โจวตู้เจวียนสวมเสื้อคลุมลุกขึ้นเดินไปยังประตู
ในลานบ้านมีผู้คนยืนอยู่หลายคน กำลังวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างออกรส
ผู้เฒ่าใหญ่บ้านเหอยืนถือไม้เท้าอยู่กลางวง ลูกคิ้วขมวดจนแทบจะหนีบแมลงวันตายได้
“เงียบกันเสียที!” เขาใช้ไม้เท้ากระทุ้งพื้น เสียงไม่ดังแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจ “จะโวยวายกันไปทำไม ให้ข้าคิดหาทางก่อน”
ผู้คนพลันค่อยๆ เงียบลง
โจวตู้เจวียนสาวเท้าเข้าไปถาม “เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
ผู้เฒ่าใหญ่บ้านเหอถอนหายใจ “ก็เรื่องค่าโรงเตี๊ยมนี่แหละ พวกเรามีกันมาก พักอยู่ในนี้วันหนึ่งค่าโรงเตี๊ยมก็มากโขอยู่แล้ว ไหนจะยังต้องกินข้าว ซื้อยา ให้อาหารม้า… ไปเช่นนี้ กว่าจะถึงฉยงโจว ถุงเงินคงแฟบตั้งแต่ยังไม่ถึง”
โจวตู้เจวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย
นางก็ลองคิดคำนวณดูเมื่อคืนนี้
ด้วยค่าใช้จ่ายในตอนนี้ เงินที่พวกเขานำติดตัวมา อย่างมากก็พอประทังไปได้อีกเดือนกว่า
ช่วยไม่ได้ ยามออกจากบ้าน คนยากไร้ต้องใช้เงินกับสารพัดสิ่ง
“แต่ละครอบครัวคิดเห็นเช่นไรบ้าง?” นางถาม
ผู้เฒ่าใหญ่บ้านเหอตอบ “มีคนเสนอให้ออกเดินทางเร็วขึ้น พักน้อยลงสองสามวัน แต่ผู้บาดเจ็บยังไม่ทุเลาพอ ยังเดินทางไม่ได้ มีคนเสนอให้ประหยัด กินให้น้อยลง แต่พวกเราล้วนต้องใช้สองเท้าเดินทาง ท้องกิ่วโหยจะมีแรงเดินได้อย่างไร”