เมื่อพวกเขาเดินทางมาถึงทางแยกที่เป็นถนนหลวงกว้างขวางใช้สัญจรของกองคาราวานขนาดใหญ่ บริเวณเนินสิบลี่ โจวตู้เจวียนให้ขบวนรถหยุดรออยู่ในที่ซึ่งบังตาคนได้
นางเดินไปเพียงลำพังยังมุมอับข้างหน้า แล้วเปิดฟางกองใหญ่ที่ปิดคลุมกำแพงอิฐแดงไว้จนมิดออก
ถูกต้อง นี่คือสิ่งที่นางใช้ประโยชน์จากประตูมิติลับในท้องทุ่งหญ้าที่อัปเกรดแล้วซึ่งเชื่อมสู่แคว้นต้าอวี่ ตั้งแต่เช้าตรู่ นำมาตั้งวางไว้ที่นี่ล่วงหน้า
นับว่าโชคดีที่ประตูมิติลับในท้องทุ่งหญ้าได้ยกระดับขึ้นแล้ว สามารถไปยังสถานที่ใดก็ตามที่นางเคยเดินทางผ่านมาก่อนได้ตามต้องการ
นางเองก็อดหวาดหวั่นมิได้ เกรงว่าในช่วงเวลาที่นางพาผู้คนมาขนย้ายนี้ อิฐแดงและปูนพวกนี้จะถูกคนอื่นพบเห็นแล้วขนเอาไปเสีย
คงได้แต่กล่าวว่า ในยามทุกข์ยากเช่นนี้ ผู้ลี้ภัยต่างขาดแคลนอาหารและเครื่องนุ่งห่ม ไม่มีเรี่ยวแรงเหลือพอที่จะมาขนอิฐแดงและปูนไปได้
เมื่อแน่ใจว่าอิฐแดงและปูนยังคงอยู่ครบถ้วนไม่มีปัญหา โจวตู้เจวียนจึงเดินออกมาด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข พลางแจ้งว่า “พี่หลิวไป๋ นำคนเข้ามาได้แล้ว ของของกองคาราวานขนถ่ายไว้ที่นี่แล้ว”
หลิวไป๋นำผู้คุ้มกันห้าสิบนายเข็นรถเข้ามาทันที
เมื่อเหล่านักรบแห่งหมู่บ้านหนานหูเห็นกองอิฐสี่เหลี่ยมสีแดงที่สูงท่วมหัว และถุงผงสีขาวอมเทาทีละถุงวางเรียงราย ต่างก็พากันตะลึงงัน
พวกเขามองไปรอบทิศ แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของกองคาราวาน
“คุณหนูตู้เจวียน เอ่อ… คนส่งของเล่า?” ผู้คุ้มกันผู้หนึ่งรวบรวมความกล้าถามขึ้น
โจวตู้เจวียนยังคงสีหน้าเรียบเฉย ดวงตาไม่กระพริบ กล่าวด้วยท่าทางลึกล้ำน่าเกรงขามว่า “พวกพ่อค้านั่นก็มีช่องทางรับสินค้าที่ไม่ค่อยจะถูกกฎเกณฑ์นัก ฉะนั้นพวกเขาจึงต้องปกปิดร่องรอยการเดินทาง อีกทั้งยามนี้สิ่งที่ต้องระวังที่สุดก็คือการถูกพวกคนพลัดถิ่นเข้าปล้นชิง