"โรงเลี้ยงไก่?"
"โรงเลี้ยงหมู?"
ทุกคนแทบจะเอ่ยขึ้นพร้อมกัน แววตาฉายแววสงสัยมิอาจปกปิด
โจวตู้เจวียนจึงอธิบายอย่างละเอียดว่าโรงเลี้ยงไก่และโรงเลี้ยงหมูคือสิ่งใด พร้อมทั้งบอกอย่างชัดเจนว่า ช่องทางนั้นไม่ว่าจะมีปริมาณเท่าใดก็ยังรับได้อีกมาก
ตอนนี้แต่ละหมู่บ้านเก็บจากบ้านเรือนไปทีละน้อย ปริมาณเล็กน้อย ไม่แน่นอน ทั้งยังเหนื่อยล้า
หากมีที่สำหรับเพาะเลี้ยงรวมกัน ก็จะสามารถส่งของได้มากและสม่ำเสมอ
อีกทั้งโจวตู้เจวียนได้คำนวณในใจไว้แล้วว่า หากเลี้ยงไก่ รับลูกเจี๊ยบที่โตพอสมควรแล้วมาเลี้ยง ครึ่งปีก็ออกคอกได้ แม่ไก่อีกประมาณสี่ห้าเดือนก็เริ่มออกไข่
บัดนี้เป็นปลายเดือนสาม กำลังจะเข้าต้นเดือนสี่ พอถึงราวเดือนสิบ ไก่พื้นบ้านเหล่านี้ก็พร้อมขายแล้ว
แต่นางยังไม่ขายไก่พวกนี้ก่อน จะเก็บไว้ให้ออกไข่ ฟักลูกเจี๊ยบมาเลี้ยงต่อไป เลี้ยงจนถึงฤดูแล้งที่จะมาเยือนในปีหน้า แล้วจึงเก็บทั้งหมดเข้าไว้ในมิติลับ เก็บไว้ให้ร้านของสดของยุคใหม่ขาย
เช่นนี้แล้ว ร้านของสดของยุคใหม่ ก็จะไม่ขาดสินค้าอย่างสิ้นเชิงเมื่อฤดูแล้งมาถึงในปีหน้า
สุกรพื้นบ้านที่เลี้ยงก็เช่นเดียวกัน
ตอนนี้ทางยุคใหม่ได้แต่อาศัยไก่พื้นบ้านและไข่พื้นบ้านที่เก็บเล็กผสมน้อยมาส่งของไปก่อน
ฟังจากที่ผู้เฒ่าโจวเล่าให้ฟัง หมู่บ้านที่ไม่ได้ไปเก็บไก่และไข่หลายแห่งได้ยินว่าหมู่บ้านหนานหูมีคนมารับซื้อทุกวัน ต่างเข้ามาถามเองว่าจะรับซื้อหรือไม่
ผู้เฒ่าโจวบอกว่าอย่าดูถูกเครือข่ายข่าวสารในชนบท อาศัยเพียงการบอกเล่าแบบปากต่อปาก แพร่ไปได้รวดเร็วยิ่งนัก โดยเฉพาะเรื่องหาเงิน เพียงสองสามวันเท่านั้น หมู่บ้านและตำบลรอบเมืองถงฉินล้วนรู้กันทั่ว