โจวตู้เจวียนลงมาจากดาดฟ้าเรือ หลิวไป๋ก็เข้ามารายงานสถานการณ์ทันที “โจรสลัดล่าถอยไปแล้ว ถอยไปอย่างกะทันหัน แต่พวกมันบาดเจ็บล้มตายหนักหนา คาดว่าต่อไปสองสามวันนี้คงไม่กล้ามาอีก”
โจวตู้เจวียนพยักหน้า ดูท่าทางยังคงสุขุมเยือกเย็น เพียงแต่หากมือที่ไขว้หลังไว้ไม่สั่นระริกเล็กน้อย
“ฝ่ายเราบาดเจ็บสูญเสียเพียงใด?” โจวตู้เจวียนห่วงใยสถานการณ์ฝ่ายตนเองยิ่งกว่า
พูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าตึงเครียดของหลิวไป๋ผ่อนคลายลงบ้าง “บัดนี้บนเรือลำนี้ นอกจากองครักษ์บาดเจ็บไปเจ็ดคน ยังไม่มีผู้ใดบาดเจ็บสาหัสหรือเสียชีวิต
ชาวบ้านทั่วไปมิได้ออกจากห้องโดยสารมาร่วมรบ ก่อนหน้านี้มีคนอยากพุ่งตัวออกมาช่วย แต่ถูกขัดขวางไว้”
“ไม่มีผู้ใดเสียชีวิตก็ดีแล้ว หน่วยอารักขาที่บาดเจ็บต้องจัดการบาดแผลให้ดี ใส่ยาและพันแผลให้เรียบร้อย”
โจวตู้เจวียนถอนหายใจเบา ๆ แค่คนไม่เป็นอะไร ทุกอย่างก็เป็นเพียงปัญหาเล็กน้อย
โจวจงซิ่นและหวังอิงก็วิ่งออกมาจากห้องโดยสารในตอนนี้
จับโจวตู้เจวียนหมุนซ้ายหมุนขวาสำรวจ มองเห็นนางครบถ้วนสมบูรณ์ไม่มีบาดเจ็บ จึงวางใจ
สวรรค์เท่านั้นที่รู้ ในจังหวะแรกที่เริ่มต่อสู้ โจวตู้เจวียนบอกให้พวกเขาหลบให้ดี ๆ ลั่นกุญแจห้องให้แน่น แล้วตัวเองก็พุ่งตัวออกไป
ถึงแม้พวกเขาจะรู้ว่าโจวตู้เจวียนมีมิติลับ หากประสบอันตรายจริง ๆ เข้าไปหลบในท้องทุ่งหญ้าได้โดยตรง แต่คมดาบไร้ตา หากมีธนูลอบยิงมาจากที่ใดโดยไม่ทันเห็นเล่า?
หวังอิงอดไม่ได้ที่จะตบที่แผ่นหลังของโจวตู้เจวียนทีหนึ่ง “เจ้าเด็กคนนี้ ช่างกล้าบ้าบิ่นยิ่งนัก เหตุใดถึงไม่เกรงกลัวเลยสักนิด!”
โจวตู้เจวียนก็ไม่อธิบายว่าตนทำอะไรไป เพียงยิ้มเบิกบานปลอบว่า “อื้อหือ ท่านแม่ มีผู้ทรงพลังอย่างพี่ใหญ่หลิวไป๋คอยอยู่ ลูกไม่มีทางเป็นอันใดแน่!”
หลิวไป๋มองนางลึกซึ้งแวบหนึ่ง “หากไร้คุณหนูตู้เจวียน พวกเราคงเอาชนะได้รวดเร็วเบามือเช่นนี้มิได้”
โจวตู้เจวียนชะงักไปเล็กน้อย แต่นางมิได้ประหลาดใจ ด้วยความสามารถของหลิวไป๋ สังเกตเห็นว่านางยิงธนูดอกนั้นออกไป นับว่าเป็นเรื่องปกติ
เพียงแต่หลิวไป๋ไม่ถามมากความ นางย่อมไม่มีทางพูดอะไรมากเช่นกัน