"จริงหรือเท็จ? โอรสของท่านแม่ทัพเฉิน?"
"จริงแท้แน่นอน! เล่าลือว่าบาดเจ็บสาหัส ถึงยามนี้ยังมิฟื้นเลย"
"โอ้สวรรค์ นี่ผู้ร้ายใดบังอาจถึงเพียงนี้?"
"ผู้ใดจักรู้เล่า อย่างไรเสียช่วงนี้ในเมืองตรวจตราเข้มงวดยิ่ง ทั้งในและนอกเมืองล้วนมิสงบ"
โจวตู้เจวียนฟังถ้อยคำเหล่านี้ สีหน้ามิแปรเปลี่ยน
ขบวนค่อย ๆ เคลื่อนไปข้างหน้า ในที่สุดก็ถึงคราวหมู่บ้านหนานหู
นายทหารเฝ้าประตูเป็นชายผิวคล้ำ อายุไม่มาก ประมาณสามสิบกว่า แต่แววตาเฉียบคม แวบเดียวก็รู้ว่าเคยผ่านร้อนผ่านหนาวมาโชกโชน
เขามองดูขบวนใหญ่โตของหมู่บ้านหนานหู คิ้วขมวดมุ่น
"คนมากมายถึงเพียงนี้?" เขาเดินมาข้างหน้าขบวน พินิจพิเคราะห์โจวจงซิ่น "มาจากที่ใด?"
โจวจงซิ่นรีบยิ้มประจบ ยื่นใบผ่านทางให้ "ตอบนายทหาร พวกเรามาจากทางเมืองอันชิ่ง ย้ายทั้งหมู่บ้านลงใต้ ผ่านเมืองฝูเต๋อ คิดจะหาเสบียงข้าวสารและโอสถเพิ่มเติม"
นายทหารรับใบผ่านทางพลิกดูไปมาหลายเที่ยว
"นี่คือใบผ่านทางที่ว่าการอำเภอออกให้?" เขาเลิกคิ้ว "ใบผ่านทางรวม?"
"ถูกต้อง ถูกต้อง เป็นใบผ่านทางรวม" โจวจงซิ่นผงกหัวโค้งคำนับ "หมู่บ้านเราประสบภัยพิบัติ เรือกสวนไร่นาล้วนเก็บเกี่ยวไม่ได้ ข้าได้แต่มุ่งลงใต้ไปหาญาติพี่น้อง ใบผ่านทางนี้ท่านผู้พิพากษาออกให้ด้วยตนเอง ประทับตราใหญ่ไว้ด้วย"
นายทหารดูอีกสองสามตา แล้วจึงเก็บใบผ่านทางไว้
"ใบผ่านทางรวมสำหรับโยกย้ายทั้งหมู่บ้านถือว่าหาพบยาก พวกเจ้ามีความสามารถอยู่บ้าง" จู่ ๆ เขาก็เอ่ยขึ้น "ในใบผ่านทางเขียนไว้ว่าแปดร้อยสามสิบเจ็ดคน ตอนนี้มีเท่าใด?"
โจวจงซิ่นก้าวถอยหลบไปครึ่งก้าว เผยให้เห็นแถวขบวนยาวเหยียดด้านหลัง กล่าวพลางยิ้มเจื่อน "บรรพชนคุ้มครอง ตลอดทางไม่มีผู้ใดเสียชีวิต เพียงแต่มีผู้บาดเจ็บสาหัส จึงจำต้องเข้าเมืองมาพบหมอ แปดร้อยกว่าชีวิต อยู่ที่นี่ทั้งหมด"