โจวต้าอวี่ไม่ยอมแพ้ ลองอีกหลายครั้ง แต่ยังดึงได้มากสุดเพียงครึ่งคันธนู
เขาเริ่มท้อใจเล็กน้อย “ไม่ไหวแล้ว ข้ามีแรงน้อยเกินไป ดึงมันไม่เปิดจริง ๆ”
เมื่อเห็นท่าทีท้อแท้ของโจวต้าอวี่ โจวตู้เจวียนก็ไม่กล่าวสิ่งใดมาก ราวกับมีมนตร์วิเศษ ทันใดนั้นในมือนางก็ปรากฏคันธนูสีดำรูปลักษณ์ประหลาด “เช่นนั้นเจ้าลองอันนี้ดู เป็นธนูประกอบที่ผู้คนทางยุคใหม่นิยมใช้มากที่สุด ก็คือการนำธนูยุคปัจจุบันของพวกเรามาดัดแปลงด้วยวิทยายุทธ์ของยุคใหม่
มันดึงได้ง่ายมาก มีศูนย์เล็งในตัว เจ้าลองดู จำไว้อย่าใช้แรงมากเกินไป ระวังดึงธนูประกอบนี้หัก”
โจวต้าอวี่รับมาด้วยความยินดี เล็งไปยังต้นหอมหมื่นลี้ต้นเดียวในลานบ้าน ดึงเบา ๆ เพียงครั้งเดียว ลูกธนูก็พุ่งปักกลางลำต้นทันที
โจวตู้เจวียน หวังอิง และโจวจงซิ่น ต่างก็ส่งเสียงร้องอุทานด้วยความตกใจ พลางปรบมือให้โจวต้าอวี่
โจวจงซิ่นเอ่ยชม “โอ้โฮ เจ้าหนูนี่ไม่เลวเลยนะ ไม่เคยฝึกฝนมาก่อนแต่กลับยิงได้แม่นยำถึงเพียงนี้!”
โจวต้าอวี่เกาท้ายทอยอย่างเขินอาย “ไม่ใช่ ข้าตั้งใจยิงงอบที่แขวนอยู่บนกำแพงด้านหลังต่างหาก…”
ทุกคนมองต้นหอมหมื่นลี้ แล้วจึงมองงอบซึ่งอยู่ห่างออกไปกว่าครึ่งจั่ง ก็เห็นว่าคลาดเคลื่อนไปมากอยู่
หลังจากนั้นโจวตู้เจวียนก็ยกสิ่งของทั้งหมดให้บิดาและน้องชาย ปล่อยให้ทั้งสองง่วนอยู่กับการลองสิ่งเหล่านั้นตามลำพัง
หวังอิงเกรงว่าโจวตู้เจวียนจะหิว จึงไปทำบะหมี่ในครัวให้เป็นอาหารว่างยามค่ำ
โจวตู้เจวียนคอยช่วยเหลือนางไปพลาง พลางเปิดให้หวังอิงดูภาพร้านอาหารปรุงสุกเร็วที่นางบันทึกไว้จากยุคใหม่
บัดนี้นางฉลาดขึ้นมากแล้ว แค่ใช้ปากเล่าอาจไม่ชัดเจน ก็ใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่บันทึกมาให้ดูได้