ยามราตรี ภูเขากงซานทอดเงาดำทะมึนมืดมิดดั่งอสูรยุคบรรพกาลที่หลับใหล
ในป่า แผ่กิ่งก้านสาขาบดบังแสงจันทร์ อากาศชื้นเย็นยะเยือก เบื้องล่างเต็มไปด้วยซากพืชเน่าเปื่อยและกิ่งไม้แห้ง ยามเหยียบย่างส่งเสียงกรอบแกรบเป็นระยะ
ทหารสี่นายขององค์ชายสามนั้นเห็นแก่ผลประโยชน์จนมืดบอด อาศัยความทรงจำของชายแผลเป็นเมื่อวาน เดินวกวนลึกเข้าไปในใจกลางป่าทึบ
"บัดซบ ทางบนเขานี้ช่างลำบากยากเย็นเหลือเกิน!" ทหารร่างผอมบางใช้ทวนยาวปัดเถาวัลย์หนามที่ขวางหน้า พลางบ่นแผ่วเบา
"หุบปาก! อยากได้เงินก็อย่าพูดมาก!" ชายแผลเป็นถลึงตาใส่เขาอย่างไม่พอใจ แล้วลดเสียงลง "ล้วนเปิดตาให้กว้างไว้ พวกหนูที่หนีเข้ามาหลบซ่อนคงไปไม่ไกล ต้องหาถ้ำน้ำซึมหรือหุบเขาที่มีแหล่งน้ำได้แน่!"
โจวตู้เจวียนยืนบนยอดไม้ เงียบกริบไม่ส่งเสียง อยู่ห่างจากพวกนั้นประมาณร้อยก้าว มองลงมาเฉกเช่นนายพรานจับตาดูเหยื่อที่กำลังดิ้นรนก่อนตาย
ทันใดนั้นเอง จากพุ่มไม้ด้านหน้าห่างไปราวยี่สิบห้าสิบก้าว ก็มีเสียง "กรอบ" แผ่วเบาดังขึ้น
เสียงคล้ายมีผู้ใดเหยียบหักกิ่งไม้แห้ง
"ผู้ใดกัน!?"
ชายแผลเป็นตื่นตัวทันที ชักกระบี่เหล็กออกจากเอวอย่างรวดเร็ว ทหารอีกสามนายก็ยกทวนขึ้นพร้อมกัน สี่คู่สายตาจ้องเขม็งไปยังพุ่มไม้นั้น
หลังพุ่มไม้ ร่างเล็กบางของเด็กคนหนึ่งชะงักแข็งทื่อ
ถัดมา เด็กน้อยรูปร่างเพียงแปดเก้าเศษ แต่งกายด้วยเสื้อสำลีขาดวิ่น ใบหน้าเปื้อนฝุ่น เห็นท่าทางหวาดกลัวจนสุดขีด ส่งเสียงร้องแผดออกมาโดยกลั้นไม่อยู่ แล้วหันหลังวิ่งเตลิดเข้าป่าลึกโดยไม่หันกลับมามอง!
เด็กน้อยผู้นี้หิวโหยมานาน ฉวยโอกาสยามราตรีแอบหนีออกมาจากค่ายพักพิง หวังจะขุดมันเทศป่าหรือหารังนกตามชายป่ามาประทังความหิว แต่กลับไม่คาดคิดว่าจะชนเข้ากับปีศาจสี่ตนที่ฆ่าคนโดยไม่กะพริบตาเหล่านี้!
"ฮ่า ๆ ๆ มีหนูจริงด้วย!"
ชายแผลเป็นดีใจจนตัวสั่น หัวเราะลั่นอย่างอึกทึก "เป็นเด็กเล็ก ๆ! จับเป็น! หักขาหักมือมัน แล้วมันต้องพาพวกเราไปหาที่ซ่อนตัวและซ่อนเงินของพวกมันแน่!"
"ไล่! อย่าให้มันหนีไปได้!"