โจวหน่วนอวี้เปิดอัลบั้มภาพในโทรศัพท์เคลื่อนที่ให้นางดูวีดิทัศน์ ก็แลเห็นว่าโดยรวมมีเค้าโครงเริ่มแรกแล้ว เหลือเพียงงานละเอียดช่วงท้ายอีกเล็กน้อย
โจวตู้เจวียนเอ่ยชมว่า “ว้าย งดงามยิ่งนัก ชัดเจนว่าเป็นการตกแต่งเรียบง่ายด้วยสีขาวล้วน แต่กลับดูสง่าและมีระดับ เจ้านี่ช่างเก่งกาจเสียจริง!”
“ก็แน่อยู่แล้ว ข้าใช้สมองคิดมากมายเพื่อความเรียบหรูสไตล์นี้โดยเฉพาะ เราจะมาขายของดีราคาแพงที่นี่ หากการตกแต่งไม่แลดูสูงค่าขึ้นมาหน่อย จะเป็นไปได้อย่างไร?” โจวหน่วนอวี้ถูกชมก็ได้ใจเล็กน้อย
นางกล่าวอีกว่า “แต่เรื่องนี้ก็ต้องขอบคุณคุณชายสวีน้อยผู้นั้นด้วย หน่วยช่างแต่งร้านนี้เป็นผู้ที่เขาแนะนำ มืออาชีพและน่าเชื่อถือยิ่ง มิเช่นนั้นพวกเราคงดำเนินการเสร็จเร็วเพียงนี้ไม่ได้ ประมาณว่าอีกอย่างมากสี่ห้าวัน เมื่อจัดการความสะอาดส่วนที่เหลือเสร็จ ก็เปิดกิจการได้ในไม่ช้า
ร้านใหม่ของเราใช้วัสดุแต่งร้านชั้นยอดทั้งสิ้น แทบไร้สารมลพิษ ไม่จำเป็นต้องทิ้งร้างเปิดหน้าต่างถ่ายเทอากาศเป็นแรมเดือน หากยังไม่วางใจ ก็หาทีมงานมืออาชีพมากำจัดสิ่งสกปรกในอากาศภายในอาคาร สุดท้ายขจัดสารพิษตกค้างออกไปก็เรียบร้อย”
“อื้ม ๆ!” โจวตู้เจวียนไม่รู้เรื่องเหล่านี้เลย แต่นางเชื่อใจโจวหน่วนอวี้ นางจึงพยักหน้า
“แต่ว่า…” โจวหน่วนอวี้กลัดกลุ้มอยู่บ้าง “คุณชายสวีน้อยเอ่ยว่านี่เป็นของกำนัลชดเชยที่นำความลำบากมาให้พวกเรา แต่ข้ารู้สึกว่าการจัดการทั้งหมดนี้ทำให้ข้าติดค้างน้ำใจเขาไว้อีกไม่น้อย มารดาข้าบอกว่าควรตอบแทนของขวัญกลับไปบ้าง เจ้าว่าเขาร่ำรวยปานนั้น ไม่ขาดสิ่งใด เราควรส่งสิ่งใดตอบแทนน้ำใจเขาดี?”