โจวตู้เจวียนทำได้เพียงสวมสีหน้าเจ็บปวดใจและจนใจอย่างยิ่งแล้วเอ่ยว่า "โอ๊ย เดิมทีข้าตั้งใจจะขายในราคานี้เพียงวันนี้วันเดียว แต่เมื่อทุกท่านเรียกร้องเช่นนี้ ข้าก็จะไปเติมสินค้าในตอนบ่าย พรุ่งนี้เช้าเปิดร้านเวลาเดิม ทุกท่านค่อยมาอีกครั้งเถิด!"
หวังซูเซี่ยที่อยู่ข้าง ๆ มีท่าทีตื่นตระหนกราวกับฟ้าได้ถล่มลงมา จึงรีบห้ามปราม "อะไรนะ! จะขายอีกวันมิได้แล้ว วันนี้พวกเราขาดทุนกันหมดแล้วนะ!"
บรรดาป้าสาวทั้งหลายได้ฟังก็ล้วนไม่พอใจอย่างยิ่ง พากันว่า "เฮ้ย เถ้าแก่ของพวกเจ้าเอ่ยแล้ว พรุ่งนี้ยังขายในราคานี้ เจ้ามากเรื่องอะไรนักหนา!"
"ใช่แล้ว ๆ จะคบคนให้รักษาคำพูดย่อมดีกว่า ข้าจะมาใหม่ในเช้าวันพรุ่ง พวกเจ้าต้องเติมสินค้าด้วยล่ะ!"
เป็นเช่นนี้เอง จึงได้ส่งบรรดาป้าน้าสาว ๆ ทั้งในและนอกร้านกลับไปได้
คนในร้านรวมทั้งโจวตู้เจวียนด้วย ล้วนตะโกนสุดเสียงวุ่นวายมาทั้งเช้า ยามนี้คอแหบเป็นควันจนพูดไม่ออก
โจวตู้เจวียนเพิ่งดื่มน้ำชาเย็นเสร็จหนึ่งถ้วย ก็เห็นโจวจงซิ่นที่หน้าประตูนำชายท่าทางพ่อค้าผู้หนึ่งเข้ามา
ผู้มาเยือนเป็นชายวัยกลางคนสวมอาภรณ์แพรแพรวพราว บนหมวกมีมรกตหยกเขียวชิ้นมหึมา ในมือคลึงลูกประคำ พุงพลุ้ย ขาดแต่เพียงเขียนคำว่าข้ามีเงินไว้บนหน้าผากเท่านั้น
เขาเริ่มสำรวจร้านทันทีที่ก้าวเข้ามา บนหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยอย่างเห็นได้ชัด "นี่คือร้านตัดเสื้อสำเร็จที่เจ้าบอกว่าพวกเจ้าได้ของราคาต่ำเป็นพิเศษหรือ? เหตุใดข้าไม่เคยได้ยินว่าเมืองถงฉินมีที่เช่นนี้ด้วยเล่า?"
โจวจงซิ่นเอ่ยด้วยรอยยิ้ม "หากรู้กันทั่วแล้ว ก็มิใช่โอกาสค้าขายทำเงินมิใช่หรือ?"