โจวจงซิ่นถอนหายใจยาว "ท่านเจ้าเมือง พวกเรามิได้คิดหลบหนี เพียงต้องการออกไปหลบภัยชั่วคราว
พวกเรามีญาติผู้เป็นป้าสะใภ้ที่ทรงอิทธิพลอยู่ในฉยงโจว ประกอบกับผู้ลี้ภัยยิ่งทวีจำนวนขึ้นทุกวัน หมู่บ้านใกล้เคียงถูกปล้นชิงไปทั่วแล้ว พวกเราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้านทานได้อีกนานเท่าใด
จึงถือโอกาสที่ยังพอมีเสบียงอยู่ พาทั้งหมู่บ้านออกไปหลบภัยด้วยกัน มุ่งหน้าไปยังฉยงโจวก่อน
หากที่นั่นดีจริงก็จะตั้งรกรากอยู่ที่นั่นเสียเลย อย่างไรเสียขอให้มีชีวิตอยู่ได้ จะอยู่ที่ใดก็เช่นกัน
หากวันหน้าบ้านเมืองเราฟื้นคืนดีแล้วแต่พวกเรายังมิได้ปักหลักที่ฉยงโจว ก็ค่อยกลับมาก็ได้"
ส่วนป้าสะใภ้ที่ฉยงโจวนั้น แท้จริงก็คือมารดาแท้ๆ ของหลิวไป๋ที่ฉยงโจวนั่นเอง นี่จึงมิใช่การโกหก!
คำพูดนี้เปิดเผยจริงใจ เจ้าเมืองนิ่งเงียบไปเนิ่นนานหลังจากฟังจบ สุดท้ายจึงค่อยๆ จิบน้ำชาคำหนึ่งแล้วว่า "ก็มีเหตุผล เสียนจือเป็นผู้มีปัญญาล้ำลึก"
นั่นหมายความว่ายินยอมออกใบผ่านทางให้
ทว่าในตอนที่เจ้าเมืองประทับตราลงบนใบผ่านทางที่แจ้งเหตุว่าพาทั้งหมู่บ้านไปร่วมยินดีงานสมรสของป้าสะใภ้ที่ฉยงโจว ปากก็พร่ำบ่นไม่หยุด "หาเหตุผลให้สง่างามกว่านี้ไม่ได้หรือไง!"
แต่คิดจนหัวแตกก็ยังนึกไม่ออกว่าจะมีเหตุผลใดเหมาะสมยิ่งกว่าในการเดินทางไกลถึงเพียงนั้น
ช่างเถิด ช่างเถิด ใช้ข้ออ้างนี้ก็แล้วกัน!
ครั้นโจวจงซิ่นและโจวตู้เจวียนได้รับใบผ่านทางรวมของหมู่บ้านหนานหูที่เฝ้ารอคอยมาช้านาน ทั้งสองก็ตื่นเต้นยิ่งนัก
โจวจงซิ่นถือดูแล้วดูเล่า ก่อนยื่นให้โจวตู้เจวียน "ลูกหญิง เจ้าเก็บรักษาไว้เถิด มือพ่อชุ่มไปด้วยเหงื่อ เกรงจะทำให้ใบผ่านทางเปื้อนเสียหาย"