ระหว่างที่โจวตู้เจวียนดึงตัวหลิวไป๋ไปพูดคุยแยกออกมา เด็กกลุ่มนั้นก็พากันมารวมตัวอยู่ใกล้ ๆ เอง เด็กชายตาโตจูงมือน้องสาวคนเล็กอันเกอ สายตาจับจ้องมาทางนี้อย่างใคร่รู้
หลิวไป๋ยืนอยู่ตรงหน้านาง รูปร่างสูงกว่านางกว่าเต็มสองช่วงศีรษะ เมื่ออยู่ใกล้ก็ยิ่งรู้สึกถึงความใหญ่กำยำของเขา เพราะเร่ร่อนมานาน ใบหน้าจึงมีฝุ่นธุลีเกาะกรัง แต่ก็ยังคงมองออกถึงสันจมูกและคิ้วเรียวคมหาใครเปรียบ รวมถึงแววตาเด็กหนุ่มที่ยังไม่หลุดพ้นจากความอ่อนเยาว์บนใบหน้า
เขาทอดสายตาต่ำ นิ้วมือขยำชายเสื้ออย่างไม่รู้ตัว ในสายตาของโจวตู้เจวียนก็เหมือนกับโจวต้าอวี่ คือเด็กหนุ่มที่ยังไม่เติบใหญ่
ดังนั้นการที่เขาพาเด็กกลุ่มหนึ่งมาด้วย ก็เหมือนเด็กคนหนึ่งพาเด็กเล็ก ๆ คนอื่นดิ้นรนใช้ชีวิตอยู่
เขาได้ยินคำพูดของโจวตู้เจวียนที่บอกว่าจะจ้างเขาไปทำงาน นิ้วมือก็ชะงักไปเล็กน้อย
"คุณหนูโจว ข้าน้อยซาบซึ้งในความหวังดีของท่าน แต่ข้าน้อยยังไปไม่ได้ในตอนนี้" น้ำเสียงเขาทุ้มต่ำ เบาหวิวดังเดิม
โจวตู้เจวียนคาดไว้แต่แรกแล้วว่าเขาจะปฏิเสธ จึงไม่รีบบอกเรื่องค่าจ้าง เพียงถามว่า "เป็นเพราะไม่อาจทิ้งเด็กเหล่านี้ไปได้ใช่หรือไม่"
หลิวไป๋พยักหน้า "พวกเขายังเล็กกันเกินไป ขาดคนดูแลไม่ได้"
"เรื่องนี้ไม่ยาก" โจวตู้เจวียนกล่าว "ข้าสามารถให้พวกเขาอยู่ในร้านด้วยกันได้ ลานหลังร้านมีห้องว่างอยู่มาก เจ้าอยู่ก็สะดวกต่อการดูแลพวกเขา ข้าเองก็ไม่ได้คาดหวังให้เจ้าทำสิ่งใด ขอเพียงเจ้าดูแลความเรียบร้อยของร้านในเวลากลางวันก็พอ"
หลิวไป๋ตะลึงงันอย่างเห็นได้ชัด เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตามีแววตกตะลึง "พวกเขาจะมาอยู่ด้วยได้หรือ"