"ตูม! ตูม! ตูม!" เสียงฆ้องทองเหลืองเตือนภัยดังกระหึ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
ชาวบ้านในระวางชั้นล่างต่างตกใจตื่นพรวดพราด รีบปิดปากลูกหลานไว้แน่น มือกำพลั่วหรือมีดฟืนไว้แน่น ตัวหดตัวขด อยู่ที่มุมมืด
ส่วนบนดาดฟ้าเรือ การต่อสู้ได้ปะทุขึ้นในพริบตา!
"ฟิ้วฟิ้วฟิ้ว——" เชือกป่านหยาบสิบกว่าเส้นที่มีตะขอเหล็กเกี่ยวอยู่ พุ่งออกมาจากม่านหมอกราวกับลิ้นงูพิษ และเกาะเกี่ยวเข้ากับราวกั้นไม้ของเรือสินค้าอย่างแน่นหนา
จากนั้น ในหมอกหนาทึบบนผิวแม่น้ำก็มีแพลำไม้ไผ่เรียวยาวโผล่ออกมาเป็นสิบๆ ลำ โจรสลัดนับร้อยที่เปลือยท่อนบน ปากคาบมีดดาบสั้นขึ้นสนิม ใบหน้าดุดันดุร้าย กำลังไต่ขึ้นมาตามเชือกอย่างบ้าคลั่งราวกับมดดำ
"ฆ่ามัน! บนเรือมีแต่แกะอ้วนพีเต็มลำ! แย่งเสบียงมาได้ พวกเราก็จะรอดกันทุกคน!"
หัวหน้าโจรสลัดคนหนึ่งส่งเสียงแสบแก้วหูคำรามก้อง เป็นคนแรกที่กระโจนขึ้นมาบนดาดฟ้า
เขาชูดาบใหญ่ที่คมบิ่นเพราะสับฟันมามาก ฟาดฟันลงไปที่ศีรษะของชาวบ้านหน่วยอารักขาหมู่บ้านหนานหูที่พุ่งเข้าใส่ตรงหน้าเต็มแรง
"แกล้ง!"
เสียงโลหะกระทบกันเสียดแทงแก้วหูดังขึ้น
หัวหน้าโจรสลัดคนนั้นเบิกตาโตด้วยความเหลือเชื่อ——คมดาบที่หนักหน่วงทรงพลังของเขา กลับถูก "พลั่วเหล็กประหลาด" ในมือของไอ้บ้านนอกคนนี้ปัดป้องไว้ได้อย่างมั่นคง!
ไม่เพียงเท่านั้น พลั่วเหล็กดำทะมึนนั่นยังคมกริบอย่างน่าประหลาด เมื่อตวัดตามแรง กลับตัดดาบใหญ่ในมือของเขาขาดสะบั้นลง!
"ไอ้เวร!"
ชาวบ้านหน่วยอารักขาคนนั้นแผดเสียงคำราม ใช้ด้ามพลั่วกลยุทธ์ฟาดเข้าใส่หน้าอกของหัวหน้าโจรสลัด
หัวหน้าโจรสลัดร้องโหยหวนราวกับว่าวขาดสายตกลงไปในแม่น้ำ
"อย่าตื่น! จับกลุ่มสามคน ตั้งขบวน! ตบพวกมันให้ร่วงลงไปให้หมด!" โจวต้าอวี่ตวัดดาบสั้นเปิดทาง บนดาดฟ้าราวกับไร้ผู้คนขวางกั้น
เสื้อเกราะกันแทงน้ำหนักเบาสมัยใหม่ที่สวมอยู่บนตัว ทำให้เขาได้เปรียบอย่างเด็ดขาดเมื่อเผชิญหน้ากับอาวุธเหล็กขึ้นสนิมของพวกโจรสลัด