สิ้นคำกล่าวของโจวตู้เจวียน ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันเนิ่นนาน
โจวจงซิ่น หวังอิง และโจวต้าอวี่ ผู้เป็นญาติสนิทยิ่งของโจวตู้เจวียน ยามนี้เพิ่งตระหนักว่าแท้จริงแล้วนางมุ่งหมายสิ่งใด
เนิ่นนานต่อมา โจวต้าอวี่เป็นคนแรกที่แสดงจุดยืน “พี่สาวเจ้าโปรดวางใจ ไม่ว่าเจ้าต้องการทำอันใด ข้าจะสนับสนุนเจ้าตราบชั่วฟ้าดินสลาย! ติดตามพี่สาวผู้เด็ดเดี่ยวผู้นี้จวบสิ้นลม!”
หว่างคิ้วของหวังอิงกระตุกไม่หยุด นางกลั้นใจอดทน จึงมิได้ฟาดฝ่ามือลงบนท้ายทอยของโจวต้าอวี่
สาเหตุหลักคือยามนี้โจวต้าอวี่ฝึกฝนวรยุทธ์แล้ว มิอาจตีนางได้อีก
หวังอิงสูดลมหายใจเฮือกหนึ่งแล้วกล่าว “เจ้าช่างเป็นเด็กที่รู้คิดตั้งแต่เล็ก แม่เชื่อเจ้า อย่างไรเสียไม่ว่าเจ้าทำสิ่งใด แม่ล้วนสนับสนุนทั้งสิ้น หากต้องใช้แม่ ณ ที่แห่งใด แม่จะจัดการให้เจ้าเรียบร้อยสมบูรณ์”
โจวจงซิ่นในที่สุดก็ได้สติ เขารู้สึกตื่นเต้นยิ่งกับพิมพ์เขียว “ผู้ชี้ขาดแห่งหมู่บ้านหนานหู” ที่โจวตู้เจวียนวาดไว้ ทว่าเขายังคงตบบ่าบุตรสาวพลางกล่าว “พ่อเข้าใจเจ้า อย่าแบกรับความกดดันนั้นไว้แต่ผู้เดียว พวกเราจะคอยเป็นที่พึ่งพิงให้เจ้าเสมอ”
โจวตู้เจวียนย่อมรู้ดีว่าครอบครัวจะเป็นที่พึ่งพิงให้นาง ชาติก่อนนางมิมีสิ่งใดเลย มีก็แต่คนในครอบครัวที่ใช้ชีวิตของตนเป็นที่พึ่งพิง ให้นางกลายเป็นเพียงหนึ่งเดียวในครอบครัวที่มีชีวิตอยู่จนถึงสุดท้าย
เช่นนั้นชาตินี้ นางจะต้องให้ครอบครัวใช้ชีวิตอย่างผาสุก มิจำเป็นต้องมีผู้ใดมาเป็นที่พึ่งพิง ครอบครัวของนางจะต้องมีชีวิตน้อย ๆ แต่มั่งคั่งและมั่นคงดียิ่งกว่า!