ฮั่นเยว่เอ้อแทบจะคลุ้มคลั่ง!
วันนี้ช่างประหลาดนัก เงินทุกอย่างล้วนมิได้เป็นไปตามที่นางคาดคิด
ชิงซงก่อเหตุเพลิงไหม้ สร้างความโกลาหลได้มากมาย แต่แล้วก็กลับชี้ตัวนางทันที ยืนยันหนักแน่นว่านางคือผู้อยู่เบื้องหลังสั่งให้เขาก่อเพลิง!
ยังมีชีเจิ้นที่สั่งคนตรวจค้นห้องของนาง
จดหมายเหล่านี้...
นางหยิบขึ้นมาหนึ่งแผ่น แล้วก็จ้องมองด้วยดวงตาเบิกกว้างจนแทบไม่อยากเชื่อ ส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ: "ไม่! นี่ไม่ใช่นี่ข้าเขียน! ไม่ใช่ฝีมือข้าแน่นอน!"
นางเก็บมันทีละแผ่น ใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว
เป็นไปได้อย่างไร?
จดหมายเหล่านี้ นางได้ทำลายไปหมดแล้ว แต่นางมั่นใจว่าทำลายจนสิ้น!
เหตุใดจึงถูกหลิวจงค้นพบอีก?
หลิวจงเอามาจากไหน?
แล้วก็ ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องเหล่านี้ มีเพียงนางกับองค์อ๋องเท่านั้นที่รู้!
ถึงแม้จะมีคนคิดกลั่นแกล้งนาง ก็ไม่ควรรู้รายละเอียดเหล่านี้ได้ ถึงขนาดรู้อย่างชัดเจนเช่นนี้
ไม่ ไม่ ไม่!
ท่านโหวผู้เฒ่าอ่านจดหมายสองสามฉบับอย่างเงียบ ๆ แล้วก็จ้องมองตรงไปที่ฮั่นเยว่เอ้อ: "ครอบครัวเราปฏิบัติต่อเจ้าเหมือนลูกหลานในสายเลือด! ไม่เคยคิดว่าเจ้าเป็นคนนอก เสื้อผ้าที่ใส่ ข้าวที่กิน ล้วนเหมือนกับคุณชายคุณหนูในบ้านเป๊ะทุกอย่าง! ใครจะไปรู้ เลี้ยงดูมานาน กลับได้เลี้ยงเด็กเนรคุณขึ้นมา!"
เขาจ้องเขม็งไปที่ฮั่นเยว่เอ้อ สอบถามด้วยน้ำเสียงเข้มงวด: "เจ้าคิดคบชู้กับใครอยู่กันแน่ ส่งข่าวสารให้ใคร?!"
ฮั่นเยว่เอ้อมือเท้าเย็นเฉียบ
แม้ยามนี้ตะวันจะสูงเด่น แสงจ้าจนแทบมองไม่เห็น แต่ตัวนางกลับรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งกาย