เซียวอวิ๋นถิงออกจากจวนก็บังเอิญพบปาเป่ากับลิ่วจินพอดี
ลิ่วจินมือหนึ่งยังถืออ้อยอยู่ กำลังทำท่าทางประกอบเล่าเรื่องให้ปาเป่าฟัง พอเห็นเขาออกมา ก็รีบเสียบอ้อยเข้ากับเอว แล้วโค้งคำนับลง
เซียวอวิ๋นถิงเหมือนใจลอย เพียงโบกมือปัด ๆ สีหน้ายังหม่นหมอง
องค์ชายเป็นอะไรไป?
ปาเป่ากับลิ่วจินสบตากัน ต่างรู้สึกผิดปกติ
สองคนทำตาปริบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ปาเป่ากระแอมหนึ่งที : “องค์ชาย ฝ่าบาทเป็นอะไรหรือไม่? หรือว่า คุณหนูใหญ่ฉี แห่งจวนโหวหย่งผิง ฆ่าคนอีกแล้ว?”
ประโยคนี้ถามออกมา เซียวอวิ๋นถิงสีหน้าเปลี่ยนไปทันที เอ็ดไปมาด้วยอารมณ์ไม่ดีนัก ดึงอ้อยจากเอวลิ่วจินข้างกายมา แล้วฟาดปาเป่าไปหนึ่งที
ปาเป่าถูกตีจนกระโดดโลดเต้น ร้อง “อ้าว” หนึ่งเสียง : “ฆ่าคนอีกแล้วจริง ๆ หรือ?”
เขาก้มหน้ามองป้ายชื่อจวนโหวหย่งผิงตัวโต ๆ ที่แขวนอยู่เหนือประตู อดบ่นเบา ๆ ไม่ได้ : “คราวนี้ฆ่าใครอีกเล่า?”
คุณหนูใหญ่ฉี มีใจชอบฆ่าคนเป็นนิสัยจริง ๆ หรืออย่างไร?
เซียวอวิ๋นถิงโมโหจนไม่รู้จะโมโหใคร : “ฆ่าหัวเจ้าสิ! คุณหนูใหญ่ฉี จะเป็นปีศาจฆ่าคนที่ไหนกัน? ฆ่าคนทีไรก็ได้หรือ?”
พูดออกมาแล้ว เขาก็อดนิ่งค้างไปเองไม่ได้
ที่ชีหยวนโกรธเมื่อครู่นี้ ใช่เพราะเขาล้อเล่นว่าคิดว่านางจะฆ่าชีอวิ๋นถิงอีกหรือไม่?
นี่...
ก็ใช่ นางไม่ใช่หญิงปีศาจ และการฆ่าคนก็ไม่ใช่ว่าจะฆ่าใครก็ได้
คนที่นางจะฆ่า ล้วนเป็นคนที่คิดฆ่านางก่อน
หากนางไม่ลงมือ ก็ต้องรอความตาย