ฟันกระทบกับเครื่องเคลือบดินเผาเสียงใสแจ๋ว แต่ยามนี้ไม่มีผู้ใดรู้สึกว่าเสียงนี้เพราะหู เหล่าองครักษ์ต่างพากันยกมือขึ้นกุมกระพุ้งแก้มของตนโดยไม่รู้ตัว
ในปากชีอวิ๋นถิงมีเลือดปนฟองผสมเศษฟันและเศษเครื่องเคลือบ พออ้าปากก็รู้สึกว่าบนลิ้นไม่รู้ว่าถูกเศษอะไรทิ่มแทงอยู่เท่าใดนัก เจ็บจนใบหน้าบิดเบี้ยว
หลิวจงคลุกคลานวิ่งเข้ามา พอเห็นเหตุการณ์ก็ราวกับเห็นผี ตกใจจนพูดติดๆ ขัดๆ ว่า “คุณ...คุณ...คุณหนูใหญ่!”
นี่ฆ่าจริงไม่ได้นะ!
นี่คือคุณชายใหญ่!
ฆ่าคนใช้ของฮั่นเยว่เอ้อสักคน ยังพออ้างกฎของไท่จู่ในปีนั้นมาอ้างได้
แต่ฆ่าพี่ชายแท้ๆ เองนี่ ต่อให้มีปากก็พูดไม่ได้ชัด!
สายตาของชีหยวนเลื่อนมาที่เขา ถามเสียงเย็นเยียบ “เขาวิ่งเข้ามาได้อย่างไร?”
ใช่แล้ว ต่อให้ยังไม่ถูกสั่งกลับบ้านเกิดไปอ่านหนังสือ ก็ยังถูกห้ามออกนอกเขต ทว่าเหตุใดถึงวิ่งมาถึงลานของนางได้?
หลิวจงกลืนน้ำลายลงคอ “คุณหนูใหญ่ เขา...เขายังไงก็เป็นคุณชายใหญ่...”
ต่อให้ทำผิดไปบ้าง ต่อให้ทำเรื่องผิดพลาดไปบ้าง แต่ยังไงก็เป็นบุตรชายคนโตหลานชายแท้ๆ ผู้สืบทอดที่แท้จริงของจวนโหวในอนาคต ใครกันจะกล้าไปกั้นขวางเขาจริงๆ?
ชีหยวนพลันยิ้มออกมา เอ่ย “อ้อ” เสียงหนึ่ง แล้วพูดอย่างมีความหมายลึกซึ้ง “ที่แท้ก็เพราะเกรงกลัวเขานี่เอง”
เหล่าองครักษ์พากันสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว
เมื่อก่อนเกรงกลัวชีอวิ๋นถิง แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผู้คนในจวนคงต้องชั่งใจกันแล้วว่าแท้จริงแล้วควรจะเกรงกลัวผู้ใด
ลูกสาวบ้านใครจะห้าวหาญได้เท่าคุณหนูใหญ่บ้านนี้เล่า! ตอนที่ถ้วยนั้นถูกส่งเข้าปากชีอวิ๋นถิงเมื่อครู่ พวกเขาล้วนตะลึงงันกันหมด!