กั๋วกงฉู่โกรธจนหัวเราะออกมา
บัดนี้ศพของฮูหยินแห่งจวนกั๋วกงฉู่ยังอยู่ตรงหน้าเขา เนื่องจากตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืนเขาไม่ยอมให้ใครมาจัดการ ศพบนเตียงจึงเริ่มขึ้นริ้วรอยจ้ำเขียว ข้อต่อทั้งร่างแข็งเกร็งไม่อาจงอได้
แต่เมื่อวานซืนทุกอย่างยังคงราบรื่นดีอยู่
เมื่อวานซืนฮูหยินยังกำชับเขาให้ดูแลร่างกายของตนเอง พวกเขายังปรึกษากันว่าจะฝ่าฟันอุปสรรคตรงหน้าไปอย่างไร
เพียงไม่กี่วัน ฟ้าก็พลิกผัน
เวลานี้ภายนอกราษฎรคงกำลังฉลองตรุษปีใหม่กันอยู่กระมัง?
แต่จวนกั๋วกงฉู่ของพวกเขา ไม่มีปีใหม่ให้ฉลองอีกแล้ว
เริ่มจากจิงหง จากนั้นเป็นองค์รอง ต่อมาก็ฮูหยินแห่งจวนกั๋วกงฉู่
บัดนี้คงถึงคราของเขาแล้ว ใช่หรือไม่?
พวกจวนมกุฎราชกุมารคิดว่า ร่วมมือกับองค์หญิงใหญ่และพระชายาหลิวแล้ว จะทำอะไรตามอำเภอใจก็ได้อย่างนั้นหรือ?
คิดว่าจะโค่นเขาได้อย่างนั้นหรือ?!
เผชิญหน้ากับไล่เฉินหลง กั๋วกงฉู่ไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย หัวเราะเย้ยหยันครั้งหนึ่ง: “พวกเจ้าคนไร้ประโยชน์ ยังกล้าอ้างตัวเป็นหูเป็นตาของฮ่องเต้! ภรรยาข้าเกิดเรื่อง ก็เพราะพวกเจ้าไม่ทำหน้าที่!”
เขาเกือบจะชี้หน้าด่าไล่เฉินหลง:“ภายนอกหูอีชวนหลอกลวงผู้คน ปลุกปั่นราษฎร พวกมันทำอะไรกัน?! พวกมันบงการกระแสความคิด ควบคุมจิตใจราษฎร! พวกเจ้าในฐานะหูเป็นตาของฮ่องเต้ ไม่ไปสืบสวนว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมด กลับมาเอาเรื่องข้าอย่างไร้สาระ!”