สุนัขใหญ่ในราชสำนักที่อยู่ตรงหน้าฮ่องเต้ ผู้นำองครักษ์จินอี ย่อมเชี่ยวชาญการทำลายกำแพงหัวใจของคนเป็นอย่างยิ่ง ยากที่จะมีผู้ใดเทียบเคียงได้
เซียวอวิ๋นถิงเป็นกังวลถึงบาดแผลของชีหยวน จับนางไว้แน่นแล้วกล่าวว่า “จงสงบสติ เรื่องที่สำคัญที่สุดในยามนี้คือสิ่งที่อยู่ตรงหน้า!”
ชีหยวนเอามือกุมไหล่ของตน แล้วหันไปยิ้มให้ปู้อู๋ยงอย่างไม่ใส่ใจ พลางกล่าวว่า “ท่านปู้ ท่านดูเป็นคนฉลาดหลักแหลม เหตุใดจึงมักทำเรื่องโง่เขลาเสมอ? หลานชายไร้ประโยชน์ของท่าน ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ถูกข้าแทงตายด้วยมีดเพียงเล่มเดียว ไร้แม้แต่โอกาสจะร้องขอความช่วยเหลือ เหตุใดท่านจึงคิดว่าเมื่อข้าตายลงไปแล้วเขาจะมีแนวทางจัดการข้าได้?”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ สีหน้าของปู้อู๋ยงพลันเปลี่ยนไปในทันที
แต่ชีหยวนกลับหัวเราะเย็นเยียบอยู่ในใจ
เล่นงานจิตใจหรือ ใครจะไม่เป็นเล่า?
นางไม่เก่งเรื่องอื่น แต่เรื่องสังหารคนและถอนรากถอนโคนนั้น ทำมามากที่สุดและชำนาญที่สุด
ปู้อู๋ยงจ้องมองนางด้วยสายตาอาฆาตแค้น “รอจนเจ้ากาย ข้าน้อยย่อมมีวิธีทำให้เจ้ายอมจำนนอย่างราบคาบ!”
“ไม่แน่หรอก?” ชีหยวนยิ้มเยาะหยัน “หากพวกนักพรตและพระนั้นมีวิชาความสามารถจริง ท่านจะเสียเวลาจัดพิธีวิวาห์คนตายไปทำไม? เหตุใดไม่ให้พวกเขาทำให้หลานชายสุดที่รักของท่านฟื้นคืนชีพเล่า?”
วาจาราวกับมีดคมกริบ!
ปู้อู๋ยงโกรธจัด “เจ้ากำลังหาความตาย!”