ท่านย่าโจวถูกชีหยวนพูดจนขนลุกไปทั้งตัว ด้านหลังมีเหงื่อเย็นผุดออกมาเป็นชั้นๆ
นางในใจรู้สึกซับซ้อนยิ่งนัก ทั้งพังทลายและโกรธแค้น อดไม่ได้ที่จะผลักชีหยวนไปทีหนึ่ง:“เจ้าพูดจาหว่านล้อมเช่นนี้อีก หากยังกล่าวเหลวไหลไม่หยุด ข้าจะไปฟ้ององค์ฮ่องเต้ให้ลงโทษเจ้า!”
กล่าวจบประโยคนั้น นางราวกับได้รับความกล้าขึ้นมา กดสีหน้าเข้ม กล่าวกัดฟัน:“ลูกสาวของข้าเป็นหญิงผู้กล้าหาญที่ราชสำนักยกย่อง เจ้ากลับไม่เคารพถึงเพียงนี้! ข้าจะต้องให้เจ้าชดใช้!”
ชีหยวนหัวเราะพรืดออกมา
นางมองท่านย่าโจวอย่างสุขุม:“อันที่จริง ตอนนั้นนางไม่ต้องแต่งก็ได้ หลังจากคู่หมั้นของลูกสาวท่านประสบเหตุ ก็มีคนมาสู่ขอที่บ้านท่านอย่างชัดเจน ยังเป็นเพื่อนเล่นที่เติบโตมาด้วยกันกับลูกสาวท่าน...”
ท่านย่าโจวหน้าซีดเผือด แม้แต่ริมฝีปากก็ไร้สีเลือด ชี้ไปที่ชีหยวน หายใจหอบตลอดเวลา
“เพียงแต่ หากแต่งลูกสาวไปเช่นนั้น เงินทองก้อนโตก็ไม่เปล่าประโยชน์ไปหรือ?” ชีหยวนมุมปากยกยิ้มเย็น มองท่านย่าโจวด้วยสายตาเยาะหยัน:“ดังนั้น พวกท่านจึงใช้ทั้งดีทั้งชั่ว บีบให้นางต้องแต่ง สามเดือนต่อมา นางอยากหย่า พวกท่านก็จัดการแขวนคอนางเสีย!”
ท่านย่าโจวลุกขึ้นอย่างกะทันหัน ตัวสั่นระริก:“เจ้าพูดเหลวไหล! เจ้ากำลังพูดเหลวไหลทั้งเพ!”
“จะเหลวไหลหรือไม่ ท่านรู้ดีในใจ ลูกชายที่กินเลือดน้องสาวของตัวเองก็รู้ดี!” ชีหยวนขึ้นเสียงสูงขัดขึ้นมา กล่าวอย่างหนักแน่นชี้ไปบนฟ้า:“เบื้องบนสามฉื่อมีเทพยดา ท่านย่าโจว ความจริงเป็นเช่นไร ลูกสาวท่านมองดูอยู่บนฟ้า ตั้งแต่วันที่นางตาย นางก็เกาะอยู่บนบ่าท่านมองดูท่านตลอดมา!”