ปาเป่าขว้างไข่จนหมดแล้ว ก็แอบขยับเข้าไปใกล้ชีหยวน ทว่าพลันก็อดเบิกตากว้างไม่ได้ "คุณหนู ท่านดูนั่น!"
นางชี้ไปที่ต้นไม้ข้างทาง ชีหยวนเอี้ยวหน้ามอง ก็เห็นลิ่วจินนั่งอยู่บนยอดไม้กำลังโบกมือทักทายตน
เห็นได้ชัดว่าคนที่นำหัวแถวขว้างไข่เมื่อครู่ก็คือเขานั่นเอง
ช่าง...
ชีหยวนกระแอมไอหนึ่งที แล้วหันหลังขึ้นรถม้าไป
ไป๋จื่อรีบตามขึ้นไปด้วย สบตากับชีหยวนอย่างตื่นเต้นดีใจ "คุณหนู ต่อไปพวกเราควรทำเช่นไรเจ้าคะ?"
นางเพิ่งจะเข้าใจว่าทำไมคุณหนูถึงบอกว่าชอบใจในเรื่องนี้
นี่นา การได้เห็นชายตีนเหม็นอับอายขายหน้าเป็นเรื่องน่ายินดีขนาดนี้เองนี่!
ใช่แล้ว ใครบอกว่าได้แต่ให้หญิงต้องทนทุกข์ทรมาน ฝ่ายชายกลับได้แต่เก็บผลประโยชน์!
สมควรแล้วที่ชายหนุ่มพวกนี้จะได้บทเรียนสักครั้ง!
ชีหยวนยิ้มแล้วเอนกายพิงพนัก "ต่อไปหรือ ก็รอให้พวกเขามาคุกเข่าอ้อนวอนเอง"
บนต้นไม้ เห็นชีหยวนขึ้นรถม้าจากไปแล้ว ลิ่วจินก็ลูบคอตัวเอง แล้วหันไปทางปาเป่า "ไม่รู้ทำไม ข้ารู้สึกว่าคอตัวเองเย็นเฉียบวาบ"
ปาเป่าถลึงตาใส่ "ก็แกเองที่เป็นคนมือบอนเอง! องค์ชายให้พวกเรามาคุ้มครองคุณหนูใหญ่ชี แกกลับโผล่หน้าอวดดีขนาดนี้ คุณหนูใหญ่ชีคงคิดว่าองค์ชายส่งคนมาตามสอดแนมนางแน่เลย!"
นึกถึงวิธีจัดการของชีหยวน ปาเป่าก็อดทำปากเสียงไม่ได้ แล้วยกมือลูบคลำคอตัวเองอย่างมีความหมาย "เฮอะ แกระวังตัวบ้างก็แล้วกัน อย่าให้คุณหนูใหญ่ชีฆ่าแกซะล่ะ"