เขาพุ่งเข้าไปหมายจะโอบกอดนางงามให้เต็มอก
แต่ที่ต้อนรับเขากลับไม่ใช่ร่างกายและอ้อมกอดอันหอมหวนของนางงาม หากเป็นความเจ็บปวดที่ไม่อาจเอ่ยปากบรรยาย
กายหลังจากดื่มสุรานั้นย่อมตอบสนองไม่ทันใจนัก ฉะนั้นเมื่อเฉินฮ่าวฮุยสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวด ก็ต้องรอเวลาผ่านไปอึดใจหนึ่ง จึงเพิ่งรู้ตัวว่าแขนของตนถูกของมีคมกรีดเป็นรอยแผล
เขากุมบาดแผล ความเมาในกายสลายไปครึ่งหนึ่งทันที จ้องหญิงสาวตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว
เมื่อครู่ยังมองนางเป็นดังเทพธิดาจากฟ้าทั้งเก้า บัดนี้กลับมองนางเป็นดังยักษ์มารที่จุติมาจากนรกภูมิ
ริมฝีปากเขาสั่นเทิ้มเอ่ยถาม “เจ้า เจ้าเป็นผู้ใดกัน?”
มือของชีหยวนไวดั่งคำพูดของนาง
นางคว้าเก้าอี้ตัวหนึ่งขึ้นมา ฉวยถือไว้ในมือแล้วฟาดใส่เฉินฮ่าวฮุยทันที
เฉินฮ่าวฮุยถูกฟาดจนหัวแตกเลือดไหล ยามนี้ไม่อาจคิดถึงว่านางงามหรือไม่นางงามอีกแล้ว รีบชักมีดจากเอวออกมาฟันไปทางชีหยวนทันที
มีอาวุธอยู่ในมือ ทำให้จิตใจของเขาปลอดภัยขึ้นมาก
แต่เขาฟันไปหลายที ก็ไม่เฉียดเส้นผมของชีหยวนแม้เส้นเดียว
หญิงนางนี้ช่างคล้ายภูตผี ปีศาจ ยากจะรู้ว่านางหลบหลีกไปได้เช่นไร รู้แต่ว่าเขาหอบเหนื่อยจนแทบยกมีดไม่ไหวแล้ว แต่กลับยังแตะต้องชายกระโปรงของนางไม่ได้แม้สักนิด
จนถึงยามนี้ เฉินฮ่าวฮุยจึงได้รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาจริง ๆ
ฝีมือกล้าแกร่งถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงมาปรากฏกายอยู่ในบ้านของเขา?
เขาไม่เคยเกี่ยวข้องกับหญิงนางนี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ!